Narcist

Hey narcistische lul
Waarom schrijf je niet eens wat over mij

Ik ben pas interessant
Ik sta in mannenbladen
En soms, zelfs in de krant

Ik rijm niet
Ik schrijf niet over mezelf
Ik loop gewoon rond met een paarse kralenketting rond m’n pik
Wat overigens niemand hoeft te weten
Maar toch loop ik naakt

Hey, narcistische teringhond
Schrijf dat dan op
Schrijf er eens wat literaire zinnen rond

Schrijf m’n vrouw ernaast
Die staat zwanger in de Linda
Met handschoenen om

Schrijf m’n 4 kinderen er ook maar bij
Of af
Elk uit een ander huwelijk
De 5e noem ik Geert

Hey, narcistisch onderkruipsel
Schrijf eens een taalkundige vondst over m’n moeders nageboorte
Of over haar dildo
Die werden toen nog uit het ijzer gegoten
Mijn vader stond model

Maar, schrijf ’t wel in stijl
Niet te letterlijk
Zodat als ik later gebiografeerd wordt
Mijn leven poëtisch zal worden genoemd

Hey narcist,
Jij bent niet interessant
Wanneer jij huilt
En waarom
Waarom jij geen kralenketting draagt
Waarom je opschrijft wat jij in het park zag

Schrijf gewoon dat ik daar lag
Met m’n vrouw, 4 kinderen, Geert m’n ouders en de rest van het fucking vaderland
En dat ik daar bloot rond dans met een geblondeerde baby in m’n armen
Mijn Kampf in m’n linker en Auswitsch in m’n rechterhand
Koran, dood op de grond
Een moskee achter me, afgebrand
De buurman wijst
De buurvrouw twijfelt nog waar ze op zou stemmen
Schreeuwt brand, maar fluistert wat anders

Hey, kut… narcist
De beurs is gecrasht
Wil je blijven leven
Schrijf dan over mij
Desnoods, over m’n kralenketting

Geef me vier jaar
En iedereen draagt er één, om z’n lul
Of in je vrouw d’r
Dit is pas poëzie

Hey narcist
Schrijf over mij
Want zo narcistisch
Ben jij ook weer niet

Toch?

Of wel dan?

Click to Play

Had ik je al verteld over dat museum dat ik ga bouwen
Over de onzichtbare schepsels die naakt van watervallen springen
Met het water verdampen
Verdrietig, verlegen maar verheven boven jou wezen
’t Zijn van kristal zuurstof, gorgelend een bed van luchtbellen

Ze zijn zo lief onschuldig aaibaar, aai ze maar
Een silhouet van lucht, zo zacht, zo niets, zo alles
Zo verheven bovenaan de waterval

Val er mee samen, val samen
Stap in haar contouren
Laat je omlijsten
Haar frame, haar schone wijsheid

Wees niet bang mijn kind, mijn zoon, mijn vader
Mijn vijandelijke vriend, mijn dochter, moeder, mezelf en later
Haar vleugels wapperen schaduwwarmte rond je rondheid
Je bent niet hoekig
Maar samengesmolten bloemenbal, gerezen bladerdeeg en al
Je huilen stal, zij, die je huilen stal
Omlijst in haar ijzig warme huid, een superstrak superwoman pak
Voel hoe glad, hoe lekker, proef je de hemel al

Daar zal zij met jullie aardse schoonheid
Ja, ja, jaaaaa van de waterval
De diepgezonken watercellen, het fundament
Jij, jij en je overgroot God, een donkere grot
En planeten, Venus bellen
Met haar dansen op marsmannen muziek
In trance op het podium ineen klappen, samen met de splinters, het publiek en
De kale mannen

Eén brei onderwater drummen
Haar gitaarsolo rond haar lichaam die nu van jou is soleren
En Bas, golven leren

Had ik je verteld over dat museum
Dat ik onderwater ga zwemmen
Dat de lucht aarde ontstijgt, dat zij de hemel zal zijn, haar schilderij bij mij blijft
Dat jullie onderwater van de waterval zullen zijn
Dat ik Jim Morrison aan de horizon’s pijn verdrijf

In dit museum
Jouw museum
Muze, mmmmuze, mmmmuze

Muziek is fijn heh

Het meest geniale gedicht

Vliegende vellen

Hobbelen

De consument

Onderweer

Is het de lezer, of de schrijver
Die ernaar verlangt, zwanger te zijn
Drie koppen groter, torenhoge penis, skippy-bal-borsten
Zowel mannelijk als vrouwelijk, persend van de pijn

Het begon met betasten, van eigen orgasme
Van voor en van achter, heupwiegend, je lachte
En je lachte, en je lag er
En je lachte en lachte, tot je
Lachte en lachte, tot je
Schreeuwde: Wordt dit het meest geniale gedicht!?

Het bloed giert door je lichaam, Adam en Eva, rode billen uit bomen
Hij zal d’r belonen en zij, hem met tovergif, bekronen
Koning! en koningin tegelijk, versmolten tot één dorstig wezen: God
Met een harde lul
En Plato’s natte grot, dit-is-een-teken

Zelfpenetratie
De schrijver, de lezer, de diepte, de duisternis
Het nat zwetende onbekende, glij naar binnen en dieper…en dieper
Laat het volgende vel niet onbeschreven, dieper
Het kan altijd dieper, tot aan de schede, tot aan het bot
Laat het kraken
En schreeuwen: Dit wordt het meest geniale gedicht!

En je slaat ‘r, in d’r gezicht
Verkracht je eigen vrouw-welijkheid, vul alles
Schrijf door, doorboor de lezer, schrijf door, schrijf door
Schrijf door de adrenaline-barrièregrens, schrijf je hart aan gort

Pompen maar, ja pompen maar, ja pomp totdat het bloed
Totdat ze het uitschreeuwt, tranen langs haar wangen rollen van genot

Lang leve de woorden!
De schrijver, de lezer
Beide verstrengeld, klaargekomen
En iedereen kreeg het te horen:

Een ster aan de hemel, 3 Koningen, JEZUS CHRISTUS
Vandaag-de-dag, is het meest geniale gedicht geboren

Tja de terugreis, ‘t duurde maar 18 uur. Van Bali tot Nederland. Dan ga je toch maar wat opschrijven, om de tijd wat te doden.

‘t resultaat

Ha, dit gedicht heeft mijn vriendin voor mij geschreven.

Ik ben er geweest. Echt waar. Het verhaal stond in de stenen muren gegraveerd.

Lees hier de vertaling

Indonesië is zo mooi. Grote witte palmenstranden en niemand die je lastig valt. Tenzij je een consument bent, een verwende vent, blank en vies stinkend rijk bent.

Lees hier het gedicht van de consument