Achter een witte baard

“Hij doet echt helemaal niks weet je dat? De godganse dag zit hij maar te zitten en ik moet ‘m maar bedienen. Volgende week gaan we naar Spanje, onze dochter en de kleinkinderen opzoeken. Maar de dokter zegt dat hij niet wordt meegenomen in het vliegtuig als hij niet stopt met drinken. Dat is ook het enige dat hij al die jaren gedaan heeft. Kijk, moet je hem nou zien zitten!”

“Eet hij eigenlijk nog wel?”

“Dat is ook zoiets ja. Ik maak elke dag z’n prakkie, maar eten ho maar. Alles doe ik voor hem en dan te bedenken dat hij nog met mijn zus is geweest. Hij mag blij zijn dat ik überhaupt nog bij hem ben, maar van harte is het nooit geweest.”

“Trekt u het eigenlijk nog wel? Al dat zorgen voor uw man, terwijl u zelf toch ook erg slecht ter been bent?”

“Nee, het is eigenlijk niet vol te houden. Maar wat moet je? Ik kan die stakker toch niet aan z’n lot overlaten? En veel hulp krijgen we niet. Af en toe wordt er wel boodschappen voor ons gedaan, maar veel is het niet en steevast komt zij met een fles jenever voor hem aanzetten.”

Ik loop met mevrouw aan mijn arm naar de douche. We laten meneer zitten waar hij altijd zit, in zijn stoel met een dekentje over zijn benen. Sinds maanden heeft hij zijn witte baard laten staan en verschilt sindsdien niet veel met de man die op het bankje van het plein slaapt.

“Moet meneer niet eens geholpen worden met douchen?”

“O daar is geen beginnen aan, ze hebben het hem vaker aangeboden maar hij is zo eigenwijs als de pest. Hij wilt alleen geholpen worden als er minstens twee zorgverleners zijn, voor het geval hij valt. Laatst lag hij alweer voor de derde keer in twee weken op de grond. Ik til hem niet op hoor, ook al zou ik er toe in staat zijn.”

“Maar denkt u niet dat wij iets voor hem kunnen betekenen? Ook voor u eigen bestwil. Dat we bijvoorbeeld wat eten voor hem komen maken, hem even opfrissen, drinken geven zonder alcohol, helpen met zijn medicijnen en af en toe nieuwe batterijtjes in z’n gehoorapparaat doen.”

In de slaapkamer, waar ik mevrouw wil aankleden, krijgt zij het plots benauwd. Voor mij voldoende aanleiding om met spoed de huisarts te bellen. Deze belde even later een ambulance en twee dagen later overleed zij in het ziekenhuis. Hun dochter kwam uit Spanje, te laat.

Voortaan komen wij voor meneer langs. Mijn eerste woorden aan hem:

“Meneer, wat erg dat uw vrouw is overleden.”

“Wat zeg je?”

Ik doe nieuwe batterijtjes in zijn gehoorapparaat en herhaal wat ik zei.

Tranen glijden langs zijn wangen en verdwijnen zijn baard in. Met gebroken stem, die ik al die keren dat ik hier kwam maar zelden heb gehoord, vertelt hij dat zij zijn alles was.

Rembrandt oude man met baard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.