Atjar Tjampoer

“Wat gaat u maken?”

“Een omelet met groente.”

“Groente? Dat is Atjar Tjampoer.”

“…ja, weet ik.”

“Kan ik u ergens mee helpen?”

“Nee hoor, ik doe alles nog zelf.”

“Zal ik een kopje koffie zetten?”

“Ja dat mag wel.”

Haar cilindervormige koffiepadbewaarbusjes waren gevuld met gebruikte tissues en broodkorsten. Ik vond pads in de koelkast, de combimagnetron en in de waterkoker. Ik ging voor de eerste, dan maar kouwe koffie.

“Was er nog koffie, ik dacht dat het op was?”

“Ik heb nog wat kunnen vinden.”

Ik zag nog wel meer liggen. Zo stond er naast het Senseo-apparaat een gewoon koffiezetapparaat. Ook daar lagen pads in, op de bodem van de glazen koffiekan.

“Wilt u nog wat eten? Een boterhammetje?”

Die omelet ging er nooit komen. Sinds maanden is haar gas afgesloten. Aanleiding was mijn rapporteren over het maken van Atjar Tjampoer-omeletten.

“Nee, ik heb al gegeten.”

Ik had hier zo mijn twijfels over en smeerde toch twee boterhammen. Ik vond zowaar nog twee sneetjes achter een pak decafé in het bovenste vriesvak. Het broodrooster werkte nog. In de middag zou ik controleren of ze de twee toastjes daadwerkelijk heeft opgegeten.

 

“Zo, hoe is uw ochtend verder verlopen?”

“Ach, zoals altijd.”

“Wat ruik ik? Uw gas is toch afgesloten?”

“Rundertartaar.”

“Wat…?”

Eén gedachte over “Atjar Tjampoer”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.