Boekpresentatie De Verpleegpoëet

Gisteren heb ik het eerste exemplaar van mijn boek uitgereikt aan mijn vrouw. Er waren meerdere gegadigden. Zoals mijn oma, die zich helaas op het laatste moment ziek moest melden. Of Karsten Klein, de Haagse wethouder van de zorg, die toch niet kon schuiven binnen zijn agenda. Uiteindelijk viel alles op z’n plek. Want wie heeft mij en mijn verhalen intensiever begeleid dan zij.

Het voorprogramma werd verzorgd door mijn goede vriend Ted Griffioen. In mijn aankondiging vond hij dat ik zijn lat een beetje te hoog neerlegde. Hij babbelde hem naar beneden, maar zong hem vervolgens de hemel in. Aan mij de taak om er weer overheen te springen. Gelukkig werd ik gelanceerd door mijn muzikale vrienden Rob en Rik, die mijn voordracht tot aan het dankwoord begeleidden.

Mijn boekpresentatie durf ik gerust één van de mooiste dagen uit mijn leven te noemen. Sommige aanwezigen vergeleken het met een huwelijk. In mijn openingsspeech vergeleek ik het boekproces al met een zwangerschap en bevalling. Aan het eind vertelde ik mijn vrouw: “Dit is ook jouw kind.” Je begrijpt, de voorstelling was een kleffe tearjerker die je absoluut niet had mogen missen.

De boekjes vlogen na afloop dan ook als warme broodjes over de toonbank. Veel mensen kochten er niet alleen voor zichzelf eentje, of zelfs niet eens, maar ook voor een ander. Er schijnt binnenkort voor velen een gelegenheid aan te komen om iets cadeau te geven. En ik maar signeren voor de moeder van die, de zoon van zus en de broer van een vriend. Gelukkig kreeg ik tijdens mijn eerste signeersessie ooit, hulp van mijn oudste accountant. Mijn jongste pakte iedereen in door lief te lachen en naar ze te zwaaien. Zo zie je dat niets voor niets is.

Wij hebben ervan genoten. Ik wil graag iedereen bedanken die erbij was en in het bijzonder degenen die een boekje hebben gekocht. Dit is voor herhaling vatbaar.

Het boekje is hier te koop

Vader en dochter