Lowlands

Lowlands-logo

We spreken half tien af voor de Alpha-tent. Want, tien voor tien begint Stromae. Als mijn vrouw en ik aankomen puilt de tent uit. We lopen langs de zijkant naar voren, maar ver komen we niet.

“Dit gaat niet lukken hoor,” zegt ze.
“Nee, godverdomme, kutzooi.”
“Rustig maar, anders gaan we toch op de helling staan en kijken we via het scherm.”
“Nou, laat dan maar zitten.”

Geforceerd wurm ik me nog langs een paar mensen, maar besef snel dat het echt een verloren zaak is. Chagrijnig loop ik terug naar m’n vrouw, passeer haar zonder haar aan te kijken en marcheer stoïcijns de tegengestelde richting van de Alpha-tent op.

“Nou kom op,” zegt ze als ze weer bij me is, “stel je niet zo aan. Dit gaan we niet doen hoor.” “Lowlands” verder lezen

Jonkvrouw III

Jonkvrouw

“Hoe gaat het met u?”

“Wil je het echt weten?”

“Ja.”

“Nou ik heb weer veel pijn aan m’n benen.”

“Hoe komt dat?”

“Door die wondjes, dat weet je toch.”

“Ja sorry, ik heb u al een tijdje niet gezien. Hoe gaat het verder?”

“Gisteren bracht ik wat kleding naar een tweedehands winkeltje. Die vrouw wilde mijn kleren niet omdat er volgens haar gaatjes in zaten. Dat liet ze me duidelijk weten terwijl er nog meer mensen in die winkel waren. Ik voelde me zo gekrenkt. Want je weet dat als ik ergens aandacht aan besteed dan is het kleding en er zaten echt geen gaatjes in.”

“Nee, dat is niet leuk. Had u ze niet over het hoofd gezien, die gaatjes.”

Mevrouw kijkt me venijnig aan.

“Jonkvrouw III” verder lezen

Seksueel gefrustreerd

“Irritant, die knoopjes vallen steeds weer open.”

“Ja voor mij is het ook irritant,” zeg ik terwijl ik een glimp van een tepel probeer op te vangen. Ze knoopt haar nachtjapon dicht.

Ze zit met onze twee dochters op schoot. Met de oudste maakt ze een vlinder van kralen. De jongste lacht overdreven naar me terwijl ze op en neer beweegt van enthousiasme.

Ik weet nog in Portugal dat ze de afwas deed in een jurkje dat eindigde in een halve maan rond haar billen. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden. Stilletjes kropen we “Seksueel gefrustreerd” verder lezen

Luisterboek

bijbel-vergrootglas

“Kunt u mij wel zien?”

“Ik zie je contouren, maar je gezicht blijft een waas.”

“Vindt u het vervelend dat u minder ziet dan vroeger?”

“Ach, je leert er mee leven. Ik heb zo’n apparaat waardoor ik gelukkig nog steeds kan breien.”

Mevrouw wijst naar een monitor schuin achter haar. Onder het scherm bevind zich een vergrootglas met daaronder haar breiwerk.

“De meeste mensen gebruiken dat om te lezen,” zeg ik.

“Ik ben nooit een lezer geweest. Ik moet iets om handen hebben. Maar sinds ik dat apparaat heb, ben ik naar boeken gaan luisteren.” “Luisterboek” verder lezen

Het matras

Mijn oudste dochter ligt tussen ons in en begint te snurken. Met veel tegenzin probeer ik een cadans te vinden in de nasale tonen die ze produceert. Dan begint mijn vrouw ook te snurken.

“Wat ga je doen?”

“Ik ga op het matras liggen.”

“Nee!? Dat meen je niet.” “Het matras” verder lezen

Sense and simplicity

20131117-221254.jpg

Mijn vrouw is een avondje weg. Natuurlijk, geen probleem. Ik pas wel op de kleintjes. Ze heeft haar etentje met een vriendin, goed voorbereid. Er is voldoende melk afgekolfd met het elektrische kolfapparaat van Philips. “Innovation and you”, luidt de nieuwe slogan van de moeder der Hollandse bedrijven. Mijn vrouw met een lekker stukje innovatie aan d’r tiet. Het is Philips of de baby. Geloof me, de ‘things’ zijn er met de tijd niet beter op geworden. Ook niet simpeler.

“Sense and simplicity” verder lezen

Heerlijk, ruzie

boxing-gloves

Mijn jongste dochter bungelt over mijn rechterarm, mijn baby-arm. Mijn oudste is weg met mijn vrouw, naar dansles. Ze is pas twee jaar, maar we hebben grote verwachtingen. Deze hier is twee maanden en verkrampt nu al bij het idee van groter worden. Ze krijst zo hard dat de rode besjes uit de grootste boom in onze tuin vallen. Hoewel het ook aardig waait, stormt zouden de mensen met een paar dakpannen minder zeggen, trilt de wereld meer bij nieuw leven. Waarschijnlijk om het goed tot je door te laten dringen dat het er is. “Heerlijk, ruzie” verder lezen

Hoe ik op de Facebook-tijdlijn van Gregory terecht kwam

20131006-113733.jpg

Een goed vrijgezellenfeest is pas geslaagd als je je er nog maar weinig van kunt herinneren. Daarom mag ik dankbaar zijn voor degenen die me onlangs om deze reden naar de klote hebben geholpen. Ze hebben me thuis ontvoerd, in een monnikenpij gehesen, achter in een busje gesmeten en “o wacht, pak een paar oude schoenen want hij gaat nat worden!”, naar mijn vrouw geroepen. Natuurlijk, ik ben al getrouwd, maar dat was voor mijn vrienden geen reden om toch nog eens goed te gaan proosten op ‘de vrijgezel’.

“Hoe ik op de Facebook-tijdlijn van Gregory terecht kwam” verder lezen

De wereld draait door

20130917-142953.jpg

Ik zet de auto links van de weg, langs de bosjes, tegenover de flat waar ik moet zijn. Ik loop zo tegen het einde van mijn avondroute. Het begint net donker te worden. Het regent. Kleine druppels glijden langzaam langs de voorruit van de auto naar beneden.

Ik ben moe en gehaast. Die constatering slaat me in mijn gezicht. Tot nu toe ging deze avond alles op de automatische piloot. Ik klok in, ik help, ik klok uit. Niks bijzonders. Het is een routine die langzaam maar zeker een deel van mijn leven is geworden. Het geeft structuur aan sommige van mijn dagen.

Ik draai de autosleutel in het contact een kleine slag terug. “De wereld draait door” verder lezen