Lowlands

Lowlands-logo

We spreken half tien af voor de Alpha-tent. Want, tien voor tien begint Stromae. Als mijn vrouw en ik aankomen puilt de tent uit. We lopen langs de zijkant naar voren, maar ver komen we niet.

“Dit gaat niet lukken hoor,” zegt ze.
“Nee, godverdomme, kutzooi.”
“Rustig maar, anders gaan we toch op de helling staan en kijken we via het scherm.”
“Nou, laat dan maar zitten.”

Geforceerd wurm ik me nog langs een paar mensen, maar besef snel dat het echt een verloren zaak is. Chagrijnig loop ik terug naar m’n vrouw, passeer haar zonder haar aan te kijken en marcheer stoïcijns de tegengestelde richting van de Alpha-tent op.

“Nou kom op,” zegt ze als ze weer bij me is, “stel je niet zo aan. Dit gaan we niet doen hoor.” “Lowlands” verder lezen

Avondroute

 

ondergaande-zon-in-istanbul

Als ik van huis wil vertrekken zijn de militaire vliegtuigen met de nog onbekende lichamen net geland. Ik zie een houten kist door acht mannen in uniform gedragen worden. Ik geef mijn vrouw en twee dochters een kus. “Tot vanavond.”

Het is vijf uur als ik bij mijn eerste cliënt aankom. Uit de woonkamer hoor ik dat er veertig rouwwagens zijn gevuld.

“Wat een ramp hè,” zeg ik tegen de man van de vrouw die ik kom helpen. Tegelijk druk ik een antistollingstablet uit een strip. “Ja,” zegt hij, “ongelooflijk.” Mevrouw kijkt mij emotieloos aan.

Bij mijn tweede cliënt staat de tv ook aan. “Avondroute” verder lezen

Jehovah’s Getuigen

Ontwaakt

“Hij wil eigenlijk nog even het achtuurjournaal kijken.”

Ik kijk mevrouw aan en zie hoe vermoeid ze eruit ziet. Rood doorlopen ogen, wallen eronder en ze kijkt wat glazig. Ik kijk nog eens naar meneer. Zijn haren staan alle kanten op, zijn gezicht is veel smaller geworden. Ik herken het echtpaar bijna niet meer terug.

De laatste keer dat ik hier was, weet ik dat hun dochter mij een kaartje gaf van een evangelische website. Ik wist toen al dat ze Jehovah’s Getuigen waren. “Jehovah’s Getuigen” verder lezen

Jonkvrouw III

Jonkvrouw

“Hoe gaat het met u?”

“Wil je het echt weten?”

“Ja.”

“Nou ik heb weer veel pijn aan m’n benen.”

“Hoe komt dat?”

“Door die wondjes, dat weet je toch.”

“Ja sorry, ik heb u al een tijdje niet gezien. Hoe gaat het verder?”

“Gisteren bracht ik wat kleding naar een tweedehands winkeltje. Die vrouw wilde mijn kleren niet omdat er volgens haar gaatjes in zaten. Dat liet ze me duidelijk weten terwijl er nog meer mensen in die winkel waren. Ik voelde me zo gekrenkt. Want je weet dat als ik ergens aandacht aan besteed dan is het kleding en er zaten echt geen gaatjes in.”

“Nee, dat is niet leuk. Had u ze niet over het hoofd gezien, die gaatjes.”

Mevrouw kijkt me venijnig aan.

“Jonkvrouw III” verder lezen

Seksueel gefrustreerd

“Irritant, die knoopjes vallen steeds weer open.”

“Ja voor mij is het ook irritant,” zeg ik terwijl ik een glimp van een tepel probeer op te vangen. Ze knoopt haar nachtjapon dicht.

Ze zit met onze twee dochters op schoot. Met de oudste maakt ze een vlinder van kralen. De jongste lacht overdreven naar me terwijl ze op en neer beweegt van enthousiasme.

Ik weet nog in Portugal dat ze de afwas deed in een jurkje dat eindigde in een halve maan rond haar billen. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden. Stilletjes kropen we “Seksueel gefrustreerd” verder lezen

Luisterboek

bijbel-vergrootglas

“Kunt u mij wel zien?”

“Ik zie je contouren, maar je gezicht blijft een waas.”

“Vindt u het vervelend dat u minder ziet dan vroeger?”

“Ach, je leert er mee leven. Ik heb zo’n apparaat waardoor ik gelukkig nog steeds kan breien.”

Mevrouw wijst naar een monitor schuin achter haar. Onder het scherm bevind zich een vergrootglas met daaronder haar breiwerk.

“De meeste mensen gebruiken dat om te lezen,” zeg ik.

“Ik ben nooit een lezer geweest. Ik moet iets om handen hebben. Maar sinds ik dat apparaat heb, ben ik naar boeken gaan luisteren.” “Luisterboek” verder lezen

Sense and simplicity

20131117-221254.jpg

Mijn vrouw is een avondje weg. Natuurlijk, geen probleem. Ik pas wel op de kleintjes. Ze heeft haar etentje met een vriendin, goed voorbereid. Er is voldoende melk afgekolfd met het elektrische kolfapparaat van Philips. “Innovation and you”, luidt de nieuwe slogan van de moeder der Hollandse bedrijven. Mijn vrouw met een lekker stukje innovatie aan d’r tiet. Het is Philips of de baby. Geloof me, de ‘things’ zijn er met de tijd niet beter op geworden. Ook niet simpeler.

“Sense and simplicity” verder lezen

Heerlijk, ruzie

boxing-gloves

Mijn jongste dochter bungelt over mijn rechterarm, mijn baby-arm. Mijn oudste is weg met mijn vrouw, naar dansles. Ze is pas twee jaar, maar we hebben grote verwachtingen. Deze hier is twee maanden en verkrampt nu al bij het idee van groter worden. Ze krijst zo hard dat de rode besjes uit de grootste boom in onze tuin vallen. Hoewel het ook aardig waait, stormt zouden de mensen met een paar dakpannen minder zeggen, trilt de wereld meer bij nieuw leven. Waarschijnlijk om het goed tot je door te laten dringen dat het er is. “Heerlijk, ruzie” verder lezen