Chocoladepap

Chocoladepap

Laatst was hij weer eens hier, mijn kleinzoon. Uiteraard was ik blij verrast toen hij me belde. Hij zat in een vakantiehuisje aan de andere kant van de knobbel, de heuvel die hij vroeger altijd samen met mijn man op en af fietste.

Ik weet nog goed de tijd dat hij hier soms kwam logeren. ’s Ochtends kreeg hij van mij altijd een bord chocoladepap. De kleinkinderen waren hier allemaal dol op.

Nu liep hij binnen met vrouw en kind. Ik legde een kleedje voor zijn dochter neer, met speelgoed waar haar vader vroeger ook mee speelde. De ouders bood ik koffie aan.

“Ik zet ’t wel oma”, zei hij behulpzaam.

“Je weet de weg wel hè, er staat nog koffiemelk bovenin de koelkastdeur!”, riep ik hem na.

Toen iedereen lekker aan de koffie zat, liep ik zelf naar de koelkast om een paar puntjes appeltaart te pakken. Ik zag dat mijn kleinzoon niet het laatste beetje koffiemelk had gepakt uit het flesje waar ik hem nog nadrukkelijk op wees. Hij had een nieuw flesje geopend.

Met een grote zucht sloot ik de koelkast. Hij is niet meer de onbevooroordeelde kleine jongen, die onbevangen en gulzig geniet van oma’s chocoladepap. Hij is een grote kerel nu en hij weet, zijn oma is oud. En oude mensen zijn niet te vertrouwen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.