Gelukkig getrouwd

Gelukkig getrouwd

“Vandaag is de trouwdag van meneer en mevrouw”, zegt mijn collega als we de woonkamer binnenstappen.

“O gefeliciteerd”, richt ik mij tot meneer. “Hoeveel jaar zijn jullie nu getrouwd?”

“64 jaar, maar we doen er niet echt iets aan hoor.”

Mevrouw zit in haar rolstoel wat te kauwen op een stukje brood. Ze is afhankelijk van onze zorg, lichamelijk tot zeer weinig in staat. Ze zegt ook niet zoveel meer, maar als meneer vertelt over hun eerste ontmoeting wil ze blijkbaar toch wat kwijt.

“Dat was een verschrikkelijk feest,” zegt mevrouw met haar mond nog halfvol.

“Met als lichtpuntje natuurlijk de ontmoeting met uw man”, vult mijn collega snel aan. “Wie zette de eerste stap?”, vraagt ze vervolgens aan meneer met een geforceerde glimlach.

Zoals wel vaker in een gezond huwelijk, vult mevrouw het antwoord in voor haar man. Gezien haar lichamelijke en geestelijke toestand, is het in dit geval echter minder voor de hand liggend. Elke volzin is een klein wonder, vooral deze, doordrenkt van sarcasme, of is ze cynisch wanneer ze zegt: “Ik heb geen stap gezet op die donkere dag!”

Meneer lacht niet. Zou hij de humor van zijn vrouw na 64 jaar huwelijk nog steeds niet begrijpen? Of spreekt zij in bittere ernst en maakt zij hem onzeker? Misschien staat hij nogal altijd fier rechtop, maar voelt hij zich geestelijk gevangen. Terwijl zijn vrouw nu in een rolstoel zit, maar zonder schroom om de vinger op de zere plek te leggen.

“Nou mevrouw, u maakt natuurlijk een grapje, het moet toch de mooiste dag uit uw leven zijn geweest?”, probeert mijn collega. In haar ogen een laatste poging het praatje positief te houden. Mevrouw vervalt echter weer in haar gebruikelijke stilzwijgen, in haar rol van seniel demente die glazig voor zich uitkijkt.

Het wonder is echter al geschiedt. Mevrouw sprak en haar woorden klinken nog door in het huis. Daarom heeft meneer zijn vrouw altijd aan zijn zij gehouden. Hij heeft er altijd in gelooft, dat zij hem nog eens zou vertellen hoeveel ze van hem houdt. Hij heeft altijd hoop gehouden, dat het wegvallen van haar hersenfuncties ze niet verder uit elkaar zou drijven. Maar dat het haar hart zal doen spreken.

Hij weet vandaag, dat zijn hoop niet vergeefs is geweest. Het was een verschrikkelijk feest. Het was een donkere decemberdag. Zij zette inderdaad geen stap. Hij liep af op haar lieve lach.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.