Jan de tuinkabouter

Hij bestaat echt. Absoluut geen verzinsel. Hij is geen mannetje van steen met een rode puntmuts. Hij is gewoon mijn tuinman.

Of nou ja, gewoon. Met zijn 72 jaar en gebochelde houding lijkt hij zo te zijn weggelopen uit een van de sprookjes van Grimm. En volgens mij waant hij zichzelf daar ook in. Uren zie ik hem niets doen in mijn tuin.

Hij kijkt dan slechts voor zich uit met een zoveelst gerold sjekkie in zijn mond en een schoffel in de hand, voor de vorm. Na een halve dag zo gestaan te hebben, komt hij voor wat lunch bij me aankloppen en vreet zo een half brood weg. Mijn brood.

Daarna zit hij de rest van zijn tijd uit, om na afloop tien uur bij mij in rekening te brengen. “Sorry Jan, zo zijn we niet getrouwd.” Ik stuur hem naar huis met 6 keer 8 euro. Hij was hier dan wel van 08.00 tot 18.00 uur, maar in die tijd heb ik de eeuwenoude sparren in mijn tuin meer zien bewegen.

En dan waait het nog niet eens.

Eén gedachte over “Jan de tuinkabouter”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.