Je ne suis pas Charlie

Het potlood

Ik ben Sander Ritman.

Ik ben De Verpleegpoëet.

Ik werk in de thuiszorg.

En ik schrijf.

Ik schrijf waar ik over wil schrijven.

Ik schrijf over de dingen die mij verwonderen.

Zoals de ontmoetingen met mijn cliënten.

Gisteren liep ik een avondroute.

Ik vertelde een meneer over het boek dat ik heb gemaakt.

“Toch niet met cartoons?”

“Nee, met verhalen.”

“Nou, kijk toch maar uit. Er bestaat geen krachtiger wapen dan de pen.”

“Ach ja, waar moet ik nou bang voor zijn? Voor een paar oudjes die mij met hun wandelstok achterna zullen komen?”

Als ik thuiskom die avond zie ik voor het eerst het beeld van de agent die in koelen bloede wordt neergeknald.

Om eerlijk te zijn, sommige verhalen durf ik niet aan sommige cliënten voor te lezen.

Ik ben zelfs bang dat ze het onder ogen zullen krijgen.

Wat een lef moet Charlie gehad hebben.