Jules Deelder

“O, Jule Jule Jjjules Deelder is er weer weer hoor.”

“Kan je de deur even open doen.”

Ik had al drie keer aangebeld. De vierde keer belde ik op zijn telefoon. Hij stond me te woord vanaf één hoog, door zijn halfgeopende slaapkamerraam.

“Ja ja, even rustig… rustig aan dokter, godverdomme zeg, weet je hoe hoe vroeg het is?”

Tien minuten later wordt er eindelijk opengedaan. Ik bereid me voor op de confrontatie, hoewel ik weet dat ik deze beter uit de weg kan gaan. Maar voor mij is het ook half acht ’s ochtends.

“Zo, hadden ze niemand anders?”

“Hoezo, ik ben toch je favoriet. Zullen we meteen even gezellig samen douchen?”

“Godver de godver. Ik ga eerst wat eten hoor.”

“Nee kom op, even lekker douchen.”

“Hoezo… ik moet toch godverdomme wat eten?”

“Eerst douchen, dan eten.”

“Ik ga vandaag niet douchen, ‘k ben gister al geweest.”

“Zal ik dat meteen in de map schrijven, daar zal je zus blij mee zijn. Kom!”

“Wat ben jij een… dit dit dit is gewoon chant chhhhh…”

“Ik weet het, schiet nou maar op.”

 

“Deze onderbroek doe ik zo weer aan hoor, die is nog schoon.”

Eenmaal uitgekleed loopt hij vanuit zijn slaapkamer voor mij uit naar de badkamer. Achter zijn rug gooi ik snel zijn bevlekte joggingbroek, met urine doordrenkte sokken, polo van drie weken oud en met bruine vegen gedecoreerde boxer de wasmand in.

“Kan jij even m’n rug doen Sander?”

“Tuurlijk.”

Met een lichte walging pak ik de spons van hem over. Dezelfde spons die hij waarschijnlijk al jaren gebruikt. Schone washandjes liggen er niet.

Tijdens het afdrogen haalt hij nog even zijn rechterhand bij zichzelf achterlangs en schud het uit boven de wc-pot.

“Hè, moet dat nou?”

“Wat?”

“Kom, trek dit even aan.”

“Hey! Waar zijn de kleren die ik aan had?”

“Ga nou niet moeilijk doen, kom op.”

“Moe moe moeilijk doen, jij jij doet moeilijk. Jij jij bent mijn baas niet.”

Hij loopt naar de wasmand, grist er zijn vuile kleren uit en begint zich moeizaam aan te kleden.

“Sander, kan jij even m’n sokken aandoen?”

 

In de keuken zoek ik tevergeefs naar een schoon bord om zijn boterloze brood met salami op te kunnen leggen. De minst plakkerige trek ik uit een stapel en was deze af.

“Koffie meneer?”

“Nee!”

Toch zet ik koffie, althans Wiener Melangepoeder begiet ik met heet water in een grote zojuist nog vieze en plakkerige mok.

“Alstublieft, uw ontbijt en uw medicijnen.”

“Die medicijnen neem ik na mijn eten in.”

“Sorry, ik vind het heel vervelend dit te moeten zeggen, maar u moet uw pilletjes echt nu innemen.”

“Hoezo?”

“Omdat ik dat zeg, moet ik anders in de map schrijven dat u ze niet wilde innemen.”

“Jij, jij , jij vieze vuile… jij bent echt zo’n bloedzuiger weet weet je dat?”

Gelukkig neemt hij ze in.

“Weet jij hoe laat het is Sander?”

“Tijd om de bus te pakken meneer.”

“Godverdomme, jij……… Jules Deelder.”

Jules Deelder Hotel Emma
Foto Gerard Stolk (Flickr)

2 gedachten over “Jules Deelder”

    1. Mooie foto Gerard. Ik heb je naam er nog even onder gezet. Ik weet eigenlijk niet wat gebruikelijk is met foto’s van Flickr. Als ik de Creative Commons Licence zie staan en de code kan pakken, dan neem ik ze altijd gewoon over. Misschien moet ik voortaan de namen er even onder zetten?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.