Klysma van oma

Klysma van oma

Ik kan me herinneren dat ik een keer een jonge soldaat een klysma moest geven. Tegenwoordig zijn daar kleine aerodynamische spraytjes voor, die zonder moeite iemands achterwerk in glijden. De middelen die we in het militaire hospitaal in Indonesië tot onze beschikking hadden, waren wat primitiever. Vaak moest je gewoon wat huis, tuin en keuken attributen bij elkaar scharrelen om een bepaalde handeling te kunnen verrichten. Zo ook in dit geval.

In een berg afgedankt materiaal vond ik een afgeknipt slangetje. Ergens anders vond ik een trechter waar ik het water in zou kunnen gieten. Want zo ging dat toen, met warm water werden de darmen schoon gespoeld. Ik maakte me alleen zorgen om de puntige uiteinden van de slang. Gelukkig vond ik ergens nog een canule die ik aan één kant kon bevestigen, zodat het instrument pijnlozer zijn doorgang zou kunnen vinden.

Nu moest ik alleen nog warm water zien te regelen. In de keuken stond een grote ketel lauwe thee, waarom ook niet dacht ik. Met mijn ietwat provisorische uitrusting liep ik uiteindelijk de zaal in richting mijn patiënt. Toen ik mij naast hem installeerde keken bijna alle jongens onze kant op. Ik draaide de jonge knul op zijn zij, bracht wat vaseline aan op de plek des onheils en liet de canule voorzichtig naar binnen glijden. In mijn linkerhand hield ik de trechter en met mijn rechterhand goot ik de ketel warme thee daar langzaam in leeg.

“Hey Sjors, is die thee zoet genoeg?”, kwam de eerste reactie uit de zaal.

“Wacht, ik help wel even,” klonk het vanuit een andere hoek. Diegene stond op, ritselde ergens een paar suikerklontjes vandaan en dompelde ze bij mij in de trechter.

“Zo, nu beter?” En de hele zaal begon hardop te lachen.

“Je lijkt het Vrijheidsbeeld wel!”, riep een knul naar mij nu ze de smaak te pakken hadden. Het had er ook wel wat van weg, zoals ik daar stond, stokstijf, één arm hoog in de lucht met in mijn hand een trechter in plaats van een brandende toorts. De zaal ging nu kapot van het lachen. Hier en daar hoorde je jongens kreunen van de pijn die door hun verwonde lichamen schoot.

Toen ik de slang langzaam uit mijn patiënt trok, bleek de canule verdwenen. “O Sjors, er is een klein probleempje. Je moet even op de po-stoel gaan zitten,” fluisterde ik hem toe. De hele zaal werd ineens doodstil, je kon er een speld horen vallen. Iedereen hield zijn adem in terwijl Sjors zat te persen. Na enkele zenuwslopende minuten kwam er een einde aan de spanning. Hetgeen de adembenemende stilte verbrak, was een galmende “tok” gevolgd door een oorverdovend applaus van alle soldaten. Sommige stonden als door een wonder spontaan op en gaven een staande ovatie vanaf hun ziekenhuisbed. Met blozende wangen keek ik in de po-stoel. De canule was terecht, blinkend wit in een klein plasje zoete thee. Ik hief mijn hoofd, nam het applaus in ontvangst, want Sjors’ darmkanaal gaf weer vrij baan.

 

5 gedachten over “Klysma van oma”

  1. Pepperman, thank you so much for your extremely kind offer.However now I know what was causing my headaches, mint being one of the foods that I had an intolerence to plus a few so called “Healthy” foods which I have since cut out from my diet I’m hoping to never again have another headache or migraine. It’s early days as I have only just had the food intolerence tests but I’ll keep you informed. Surely it is better to find a cure than have to find products to relieve the symptons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.