Landingsgestel

“Mijn landingsgestel functioneert niet meer optimaal.”

“Haha… nee?”

“Nee en het jeukt ook nog eens zo.”

“O, wat vervelend mevrouw.”

“Daar wordt je toch gek van.”

“Ja dat kan ik me voorstellen.”

Eigenlijk kan ik me er helemaal geen voorstelling bij maken. Knappe vent die zich zoiets wel kan indenken. In zulke situaties reageer ik maar zo snel mogelijk, voordat er toch allerlei visualisaties opborrelen. Wie weet waar die beelden op moeten lijken.

“Wat ben je laat?”

“Ja ik lag zo lekker vanmorgen. Heeft u lang geslapen?”

“Ja, maar ik ben ook al een tijd wakker.”

“Zal ik u er dan maar even uit helpen?”

“De anderen zijn altijd veel vroeger, rond een uur of tien.”

“Tja, het ligt ook aan mijn natuur. Ik ben veel luier ingesteld. Dit broekje mee?”

“Ja moet maar. Ik heb de apotheek gebeld voor een andere maat, maar het schijnt niet tot ze door te dringen dat ik geen maat groter wil, maar een maat dikker.”

 

Mevrouw loopt met haar rollator achter mij aan naar de badkamer. Het eerste wat ik doe is de ventilatie aanzetten. Als mevrouw eenmaal stabiel voor me staat en haar handen aan de wastafel klemt, trek ik haar inco naar beneden. Twee rukjes volstaan, zodat het elastiek over de heupen glijd, de rest doet de zwaartekracht. Als een natte spons valt haar luier op de grond en een geur van onverschoonde kattenbak vult de sanitaire ruimte.

“Ik moet eerst nog even op het toilet hoor.”

“Zal ik deze dan vast even weggooien beneden?”

“Nee joh, ben je gek. Dan moet je alleen maar extra traplopen.”

“O maar dat vind ik geen enkel…”

“Jeetje mina….”

De onfrisse geur die vanaf de badkamervloer opstijgt, gaat nu gepaard met geluiden die ik zelfs van mijn vriendin op zijn tijd nog onsmakelijk vind.

“Zal ik niet even weggaan?”

“Nee, ik ben al klaar.”

Mevrouw trekt een paar velletje toiletpapier van de rol en veegt onbeschaamd voor mijn neus haar kont af.

“Zet dat ding maar aan hoor.”

“… Ja tuurlijk…” en ze trekt zich vervolgens met haar ongewassen handen aan mij op. Ik neem de vrijheid om achter haar rug toch nog even door te trekken alvorens ik de douche aanzet. Ik kijk niet naar de opbrengst, probeer mijn gedachten te verplaatsen, maar kan me niet ontrekken aan het idee dat dit alles jeuk aan haar onderkant in de hand werkt. Ondertussen rolt mevrouw haar eigen urine op. De ballast van de nacht, vastgezogen in een ultra absorberend broekje. Helaas net een maatje te dun.

“Toch snap ik niet dat elke keer dat als jij langskomt, je zo laat bent?”

Vrouw op kamergemak begin 19de eeuw

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.