Nieuwe knie

De afgelopen vier weken heb ik in een revalidatiehotel vertoefd. Ik heb een nieuwe knie gekregen. Veel te lang liep ik met pijn in mijn been rond omdat ik me maar niet wilde laten opereren. Niet eens zozeer de operatie, vooral het traject daarna boezemde me angst in.

En terecht, zo is gebleken. Hoewel ik het voorrecht genoot te mogen revalideren in één van de meest luxe revalidatieoorden van Nederland, mocht het me niet bekoren. Ik hoefde weliswaar enkel in mijn vingers te knippen, maar tegen de tijd dat er iemand bij mijn bed stond was ik al drie keer zelf naar het toilet geweest.

De fysiosessies waren op vaste tijdstippen. Half acht ’s ochtends als ik me nog eens wilde omdraaien en één uur ’s middags als ik mijn middagdutje wilde houden. De maaltijden om half zeven terwijl ik normaal altijd stipt om half zes het gas onder mijn pannen uitdraai.

Het is dat ik een lange steunkous moest dragen aan mijn geopereerde been, anders was ik wel naar huis gegaan. Lekker alléén, géén gezeur, lekker doen en laten wat ik wil. Maar die verrekte kous moest worden aan- en uitgetrokken.

Er was één optie: thuiszorg.

Dan nog liever een veel te duur zorghotel met non-stop bediening aan het strand van Noordwijk. Je zal maar een verpleegpoëet aan je deur krijgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.