Over zelfcompassie en bitterballen

Het is half vijf in de ochtend, ik heb nog geen oog dicht gedaan, omdat ik barst van de energie. Wat is er gebeurd? Ja, probeer dat maar eens uit te leggen. Zo tussen tien en elf uur ’s avonds had ik een ervaring van intense zelfcompassie. Het was een moment waarop van alles samenviel en ik met een overdaad aan liefde naar mezelf keek en het me vergaf dat ik die middag een portie bitterballen naar binnen had gewerkt.

Nou moet ik zeggen dat ik bij die Hollandse snacks ook bier en patat met mayonaise had genuttigd. Vond ik het lekker op het moment? Tja, ik mocht niet klagen. Die buikpijn zou ik wel voor lief nemen en die avond, met een drukkend gevoel in mijn maag, mezelf al lief nemende in mijn bed, overviel mij ineens dat gevoel van zelfcompassie. Noem het een spirituele ervaring, een extase, een trip, een ingeving van hogerhand, liefde, alles behalve manisch. Want alsjeblieft, ga dit nou niet als ziek bestempelen mijn lieve vriend. Dit soort ervaringen zijn voor een mens als ik op één hand te tellen. Ik ging zo op in een staat van zijn die aan verliefdheid grenst, dat ik mezelf letterlijk omarmde en tranen in mijn ogen kreeg. In a sentimental mood, zou je kunnen zeggen, en ik had het in de blues verwerkt als ik bij machte was, maar een blogje, een simpel stukje tekst dat iets probeert terug te halen van wat er niet meer is, daar moet je het voor nu even mee doen.

Toch is er de intentie. Deze woorden zijn niet hol, ze zijn niet zomaar neergepend voor jou; ik wil iets overbrengen, ze zijn bezield en bezield met wat. Er kwam me toch een stortvloed aan creativiteit vrij sinds die omarming van mezelf, niet te beschrijven. Ik dacht om te beginnen: wat een lieve jongen ben jij, – echt ik zweer het je, ik voelde zo’n vertedering naar hem – jij hebt het zo goed voor met jezelf en de wereld en je doet er zo je best voor, ik bewonder de inspanningen die je levert om op te leven aan je idealen en de liefde die je voor jezelf hebt. Je doet het verdorrie vanuit een goed hart jongen, het komt vanuit je hart, dat is goed. Maar je blijft een mens en je blijft leren en je blijft fouten maken… die bitterballen, god, god, god, wat een prachtige les. Die buikpijn is het meer dan waard, dit is een stap terug die me naar voren zal katapulteren. Voortaan weet ik wat me te doen staat. En dat is…

Doorgaan op de weg die ik ben ingeslagen, verder terug gaan naar de kern en op die weg mijn ego steeds verder achter me laten, maar ook, mensen tot voorbeeld zijn doormiddel van mijn daden en innerlijke kracht. Nee, lieve vriend van me, ik hoef je niet te laten zien hoe het allemaal werkt en ook mijn pad is de jouwe niet. Toch kan ik je wel inspireren, een licht zijn op de innerlijke paden die jij bewandeld, we kunnen als het ware een stukje samen oplopen als we elkaar ontmoeten en ook jij zal mij inspireren. En verdorie, ik zal naar je lachen, ik ga het doen, ik ga er m’n best voor doen. Ja dat ga ik doen, ik heb het altijd al geweten, ik wil er voor je zijn, ik wil morgen weer opstaan, daarom wil ik opstaan, om er voor jou te zijn mijn vriend. Ikzelf doe er niet toe, niet de illusie van wie ik denk te zijn althans. Wel mijn ware zelf, tuurlijk, maar dat is ook jouw zelf. We zijn namelijk één. Precies, zo simpel is het, dit besef is hét besef, maar besef het maar eens. De keren dat dit tot je doordringt, zijn zeldzaam, voor mij zijn het zeker nog cadeautjes. Natuurlijk streef ik naar geluk en wil ik het besef van eenheid voortdurend ervaren omdat ik dan zonder zorgen zal zijn en zal opgaan in de eeuwig durende beweging die de natuur is, die God is, wat alles is.

Ik besef dat dit wellicht wat veel is voor jou mijn lieve vriend. Het is ook niet voor niks dat de oude wijzen uit China zich voordeden als gekken, om zo met rust gelaten te worden. Verklaar mij ook maar voor gek, want het laatste dat ik zou willen, is dat je dit een ziekte zou noemen. Want potverdorrie zeg, als dit ziek zijn is, wat is het dan om beter te zijn. Nee, zo’n overdosis vettigheid sla ik volgende keer toch echt af. Tuurlijk, ik weet wel dat er geen kwaad in bitterballen schuilt en dat je er lekker van kan genieten. Maar waarom telkens weer dat mateloze genot opzoeken als je er constant weer de prijs van het lijden mee moet betalen?

Ik loop liever met je door de duinen, en zwijg. Ik heb hierin al veel teveel gezegd. Het zullen mijn daden moeten zijn, en mijn daden zullen het zijn. Daarom zit ik hier nu ook midden in de nacht achter mijn laptop, niet alleen om dit hier te tikken, maar om al mijn ideeen die bij mij ineens zo spontaan naar binnen wervelden, te structuren en vorm te geven.

Ik heb besloten dat ik, naast mezelf, daadwerkelijk anderen kan en zal helpen. Ik geloof erin. En alles heeft altijd al in dat teken gestaan en ik ga er gewooon mee door, maar nu met een dieper besef, een sterker innerlijk en met hernieuwde kennis van het hart. Ik kan mensen bereiken met mijn woorden via dit blog. Ik zal hem nieuw leven inblazen door al mijn teksten, ooit uit het hart geschreven, op te poetsen en opnieuw te presenteren. Ik zal Dé Verpleegpoëet terug halen, hij is nog niet klaar en mijn boekje ligt hier nog steeds om verkocht te worden en dat is hij meer dan waard. Aap Blog Mies, mijn nieuwste creatie, staat pas in de kinderschoenen en zal nog vele mensen gaan helpen in hun strijd tegen eenzaamheid. En natuurlijk zal ik gewoon doorgaan met leven en schrijven en mijn nieuwste werk gewoon aan je cadeau doen omdat ik vind dat jij het verdient en ik je maar wat graag blij maak, hoopvol maak, je steun, je troost en inspireer, want dat doe jij ook naar mij. Deze dans maken we samen. Echt waar. Ik durf dit te tikken, omdat ik weet dat jij met me meegaat. We zijn samen immers al tot hier gekomen.

De voor jou met liefde nieuwsbrief. Schrijf je hier in en ontvang wekelijks een verhaal en gedicht van mij.




De daad van het woord is ook een daad

4 gedachten over “Over zelfcompassie en bitterballen”

  1. Ik ben er bij 🙂 Of in ieder geval een stukje, een stukje waarop ik aan kan haken en mee op kan lopen om vervolgens weer mijn weg te vinden als ik eventjes verdwaald ben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.