Ruben

Geïnspireerd op een goede vriend van mij. Mocht hij dit nog eens onverhoopt tegenkomen, verdwaald op het wereld wijde web. Bedenk dan dat jouw leven zin heeft. Al was het maar, dat zonder dat leven, dit gedicht het licht nooit zou hebben gezien.

Ruben

Ruben klom in bomen
Fietste door de modder
Zijn moeder liet hem komen
Maar komen deed hij niet

Ruben zat op school
Daar leerde hij het één en ander
Zoals, waar Gotjebroek ligt
Als je hem een kaart geeft
Wijst hij ’t je nog zo aan

Ach ja die Ruben, ja het hield hem even zoet
Maar na schooltijd fietste hij weer door de modder
En door de modder fietsen, dat kon hij goed

Ruben
Mijn jongen
Vroeg zijn moeder
Wat moet er toch later van jou worden
Je kan niet je hele leven
Blijven fietsen in de modder

Ik weet nog toen ik Ruben voor het eerst ontmoette
Dat was op de middelbare school
Daar spijbelden we samen, fietsten een keer naar zijn huis
En toen kreeg ik van zijn moeder
Een schone broek

Ruben, oh Ruben
Waarom fiets jij nou nog steeds die route
Hoe oud en wijs moet jij nog worden
Waarom neem jij niet het fietspad
Waarom doe jij niet gewoon je best
Waarom ben jij niet, gewoon
Zoals de rest

Jaren later kom ik Ruben weer eens tegen, en zegt hij:

Wist je dat we in een illusie leven
Dat ons tijdperk ophoudt te bestaan
Dat we een nieuw sterrenbeeld ingaan

Dat heb ik van astronomen vernomen
Die kunnen dat zien aan planeten en de stand van de maan
Alles draait om geld en macht kun je kopen
Een handjevol mensen bepaald wat jij eet en dat alles ten koste van onze planeet

Wist je bovendien
Dat binnenkort de aarde vergaat

En o ja
Dat mijn vriendin me heeft verlaten

Ik kijk Ruben aan
En vraag:
Of hij nog wel eens door de modder fietst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.