Schatje

Schatje

Mijn eerste bezoek aan deze mevrouw was van zeer korte duur. Ik weet nog heel goed hoe onze eerste kennismaking verliep. Haar man deed toen heel vriendelijk de deur voor mij open. “Ze ligt nog op haar bed,” zei hij met een Engels accent dat hem meteen sympathiek maakte. Ik deed rustig mijn jas uit in de woonkamer en hing deze over de rugleuning van één van de stoelen aan de eettafel. “Wie is daar,” klonk er fel vanuit de slaapkamer. Dit moest mevrouw zijn. “Dat is de thuiszorg schatje,” zei haar man.

Toen ik de slaapkamer betrad zag ik de schrik in mevrouws ogen. Zo’n jonge knul had ze vast niet verwacht. “Wat kom je doen?”, vroeg ze duidelijk niet geamuseerd door mijn plotselinge verschijning. “Ik lig nog naakt in bed, dus ik wil dat je weggaat,” kwam er meteen achteraan voor ik de kans kreeg om te antwoorden. “Maar ik heb uw medicijnen bij me,” zei ik uiterst voorzichtig. “Maakt me niet uit, ik wil dat je nu mijn huis uit gaat,” zei ze toen met duidelijk verheven stem. “Maar..”, en ik wilde zeggen dat ik moest toezien op de inname van haar pillen, maar die kans kreeg ik niet, want ze stapte plots naakt uit haar bed. Nu was ik geschrokken van deze plotselinge verschijning. Ik kreeg niet bepaald de vrouwelijke schoonheid te zien waar ik graag over fantaseer. Ze was graatmager, uitgemergeld, maar met een ongekend energieke blik in haar ogen. En deze energie was niet positief. “Ik wil dat je nu mijn huis uit gaat,” herhaalde ze nog maar eens in naakte, en des te dreigendere pose. “Rustig schatje,” probeerde haar man de gemoederen wat te sussen. Mevrouw begon me al van zich af te duwen. Hoewel ze niet meer zo sterk was, maakte dit toch een behoorlijke indruk op me. Om de agressie niet uit de hand te laten lopen, liet ik me maar rustig het huis uit bonjouren. Zo stond ik dus binnen vijf minuten weer op de overloop van de flat. Mijn jas werd achter mij aan gegooid, door mijn nog altijd onbedekte cliént. “Sohhrry”, verontschuldigde haar man mij nog. Verbouwereerd ging ik verder met mijn route.

Inmiddels ben ik al vaak bij mevrouw langs geweest. De ene keer is ze rustig, de andere keer niet. Meestal neemt ze nu gedwee haar medicijnen in, met haar voeten op tafel. Zo ook vandaag. “Ja ik zit met mijn voeten op tafel, dat mag ik doen, het is mijn tafel,” zegt ze zoals gewoonlijk. “Natuurlijk mevrouw, u mag met uw tafel doen wat u wilt”. Ik zou het niet in mijn hoofd halen om er wat van te zeggen. Als zij de pilletjes één voor één inneemt, praat ik met haar man. “Ik heb wat voor je dochtertje,” zegt hij trots en hij loopt naar de slaapkamer, “ik weet niet of ze er van houdt hoor.” Hij komt terug met een kussentje met een dolfijn erop afgebeeld. Ik neem het dankbaar in ontvangst. “Dat zal ze vast heel leuk vinden,” zeg ik uit beleefdheid. “Wat ga je met dat kussentje doen,” zegt mevrouw ineens als ik het in m’n tas wil stoppen, “dat is mijn kussen!” Haar rustige gemoed slaat om, ze staat op en rukt het uit mijn handen. Ik kan niet anders dan lachen en kijk de vriendelijke Engelsman aan met een blik vol medeleven. “Schatje,” zegt hij, “we hebben het hier toch samen over gehad.” Hij kijkt er verdrietig bij en verontschuldigt zich naar mij. “Sorry,” zegt hij beschaamd en ik kijk hem begripvol aan. Hij heeft het niet makkelijk met de zorg voor zijn vrouw. Ze zit inmiddels alweer in haar stoel, met het kussentje stevig in haar armen geklemd. Ze heeft het zachte kinderspeeltje dat voor mijn dochter was bestemd. Natuurlijk heb ik met mevrouw te doen, maar nog wel meer met haar man. Hij is de enige die nu een knuffel verdient. Wat zou ik die toch graag aan hem willen geven.

2 gedachten over “Schatje”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.