Online poëzie

“Heb je al eens wat gepubliceerd?”
“Ja”
“Waar?”
“Online”
“O”

Ik neem het u niet kwalijk

“Wat voor gedichten schrijf je?”

Ik wil zeggen over u
Over de stilte onder de douche en het kletteren van de verstreken jaren
Mijn rol daarin, het zetten van thee en luisteren naar vroeger toen de wereld
wat tastbaarder was en de letters gewoon konden worden opgevouwen

“Ik schrijf van alles”
“Ken je Johan de Grove en Diederik Tweestrijd?”
“Nee”
“Nee?”

Ik schrijf in een taal die u niet meer begrijpt
Niet abstract, direct met uw billen bloot
Naaktschilderijen zonder Photoshop

“Nee, maar ik ken wel Remco Campert”
“Ja, natuurlijk”
“Het leven is vurrukkulluk?”
“Nee”

Het is jammer dat mevrouw nu blind is
Er niet genoeg tijd is om het haar voor te lezen
Haar borsten zijn niet meer de eilandheuvels in vol maanlicht
De poëzie is eruit

“Dan moet u opnieuw leven”
Ze lacht
“Ik zet u wel op internet”
“Je gaat je gang maar jongen”

Dit gedicht schreef ik in opdracht van een goede vriend van mij, Ernst-Jan Pfauth. Naast wereldberoemd blogger is hij één van de curatoren bij curated.nl. Vanuit die service stuurt hij elk kwartaal een literaire ontdekking naar zijn abonnees. Dit keer de roman Mr. Penumbra’s 24-Hour Bookstore, door Robin Sloan. Over hoe internet en literatuur elkaar prachtig aanvullen. Mijn stukje online poëzie werd gedrukt en als voorafje bij het boek gevoegd.

Spektakel nog voor de eerste noot gespeeld is

Afgelopen vrijdag beleefde ik mijn tweede optreden met Rikenik. Ik moest overdag eerst werken. Het was een pittig dagje aangezien ik moest invallen vanwege een uitgevallen collega in een ander team. Ik kreeg een aantal voor mij onbekende cliënten toegewezen, waarvan ik er één nog duidelijk voor de geest kan halen. Het was een mevrouw met parkinson. Ik bedenk me nu dat hier weer een verhaaltje in zit. Ik ga deze zeker schrijven, alleen nu niet.

Nu wil ik je vertellen hoe wij die avond aankwamen in Rotterdam. We halen de instrumenten uit de Rikenikbus en verplaatsen ze een kleine rokerige kroeg in. Er zit een man lekker te roken, met duidelijk al een portie vrolijkmakende vloeistoffen in zijn lichaam. Hoe meer instrumenten, onderdelen en elektronica wij naar binnen slepen hoe verder zijn mond van verbazing openvalt. Op de terugweg van weer een zak met drumstandaards geef ik hem een knikje van wederzijds begrip. Voor mij is deze volksverhuizing ook een eerste ervaring voor een optreden.

Als Rikenik beginnen op te bouwen bestel ik maar een biertje. De stamgast, ik vermoed dat hij dat is, doet lekker met me mee en steekt nog een sjekkie op. Het kleine podium wordt steeds voller. De man neemt nog een biertje en geniet duidelijk van hetgeen zich voor hem afspeelt. Zo’n geweld aan materiaal voor twee muzikanten heeft hij nog nooit meegemaakt. Hij glundert duidelijk van verwondering voor het bouwwerk dat steeds groter wordt, met glimmende drum- en gitaarpedalen en tal van blauwe en rode ledlampjes in elektrische apparaten.

Met Rikenik in Rotterdam
Beeldmateriaal: Jan Tebont

Als we eindelijk kunnen beginnen, staat de man op en loopt naar de bar. “Mag ik van jou de rekening John,” vraagt hij met een Rotterdams accent. “Tuurlijk Jan,” zegt John, die waarschijnlijk al zijn klanten bij naam kent. Als ik Jan achter het raam langs zie vertrekken, begint de band te spelen. Ik maak me klaar om zo dadelijk in te vallen op een podium waar eigenlijk geen plek meer voor me is. Met inmiddels vier bier in m’n mik vraag ik me af hoe ik dit voor elkaar ga spelen. Voor Jan maakt het in ieder geval niet meer uit. Hij heeft een top avond gehad.

Niet schrikken op Youtube

“Niet schrikken” is ondertussen wel een klassieker in mijn zeer bescheiden oeuvre. Deze uitvoering plaatst het gedicht echter weer in een geheel nieuwe dimensie. Ik ben trots dit filmpje met je te mogen delen. De muziek is van Rikenik. Wil je ons live zien optreden? Hier vind je onze speeldata.