Tweedehands

“Schenk jij nog even een glaasje sinas voor me in,” zegt mevrouw terwijl ze haar lege glas vooruit duwt. Het is geen vraag, meer een bevel. Gedwee pak ik haar glas en loop naar de keuken. Op dat moment komt haar schoonzoon binnen. “Hey godverdomme, ben jij d’r weer, ik ga naar huis”, zegt hij amicaal met zijn schattig Franse accent. “O nee hè, hebben we die claudezak weer, ik heb nu geen zin hoor in irritante Fransozen,” speel ik mee. In de woonkamer ploft hij neer en steekt de stekker van een tweedehands televisie in het stopcontact. “Mooie tv hè, heb ik net gevonden,” zegt hij trots als een kind.

“Zet jij nou maar gewoon de televisie aan die ik al heb,” roept mevrouw naar haar schoonzoon. “Ja,” antwoord hij kortaf, druk bezig met het tweedehands toestel. Ik loop weer uit de keuken om mevrouw van haar sinas en ook haar ontbijt te voorzien. Ze kijkt onsmakelijk naar hetgeen ik voorschotel. “Breng deze maar terug hoor, ik heb nu geen trek in bruinbrood,” zegt ze ontevreden. Gedienstig als ik ben, loop ik weer naar de keuken. “Zet jij die tv eens aan,” roept mevrouw weer naar haar schoonzoon. “Jaha,” roept hij nu duidelijk geërgerd terug.

Als ik met twee bevroren witte boterhammen aan kom lopen, zie ik dat mevrouws tweede glas sinas alweer op is. “Nog een glaasje?”, vraag ik om het bevel voor te zijn. “Ja lekker,” zegt ze en roept vervolgens weer naar haar schoonzoon dat die tv aan moet.

“Godverdomme, ik zeg toch al twee keer dat ik die tv zo voor je aanzet. Je loopt me godverdomme orders te geven,” antwoordt hij met zwaar verheven stem. Er komen nog tig scheldwoorden achteraan, de meesten zitten tussen de Franse en Nederlandse taal in. “Nou doe jij ’s normaal joh, je hoeft niet zo overdreven te reageren,” krijgt hij terug. En even denk ik dat ik live getuige zal zijn van een Franse executie. Zijn irritante schoonmoeder met de nek door het blok van de guillotine, kop eraf. Maar hij neemt uiteindelijk diep adem en loopt met de tweedehands tv in zijn armen naar de keuken. Als een slaaf sta ík daar met een fles sinas in mijn hand.

“Het is echt niet meer normaal joh,” fluistert hij, zodat zijn schoonmoeder niet mee kan luisteren. “De laatste tijd loopt het echt de spuigaten uit met haar. Laatst stond ze hier oliebollen te bakken…” “ssshh”, gebaar ik hem omdat hij door de adrenaline die nog door zijn lijf raast steeds weer harder gaat praten. “Ik loop hier langs het keukenraam,” gaat hij ingehouden verder met z’n verhaal, “en ik zie haar heel behendig de ene bol na de andere uit het beslag scheppen, met de snelheid van een jonge twintiger. Zodra ik binnenloop, gaat ze zich zitten aanstellen.” Hij zet de tv neer en met drukke handgebaren, zoals een echte fransman betaamt, doet hij zijn schoonmoeder na. Zeer theatraal schetst hij hoe zij ineens de onthande bejaarde begon uit te hangen. “Ze loopt de boel echt te besodemieteren hoor, het wordt steeds erger. Wat denk je op nieuwjaarsdag…,” en er wordt weer zeer expliciete Franse lichaamstaal bij gehaald.  “Gedverdemme,” zeg ik zonder nog verder enige uitleg nodig te hebben. “Wij als zorgverleners hebben het hier ook niet altijd even makkelijk. Als wij haar moeten douchen, dan gaat ze gewoon…” en ik gooi er ook maar een paar Hollandse achterwaartse veegbewegingen tegenaan. Ondertussen zit mevrouw nog steeds zwijgend in de achterkamer, waarschijnlijk te wachten tot haar witte sneetjes brood zijn ontdooid. Of ze vraagt zich af waar haar sinas blijft. “Alles zat hier onder”, ging haar schoonzoon verder met zijn relaas. “Weet je wat het is, ze neemt niet eens meer de moeite om naar de wc te gaan. Ze schijt gewoon het hele huis onder omdat ze weet dat wij het toch wel voor d’r opruimen. Mijn vrouw trekt het ook niet meer hoor, zij heeft ook nog gewoon d’r normale werk enzo,” zegt hij nog wat geërgerd, zijn woede nu bekoeld door zijn ei wat bij me kwijt te zijn geraakt. “Nee dat is natuurlijk ook zo,” zeg ik terwijl ik ondertussen eindelijk mevrouws derde glaasje sinas inschenk, “ik ben hier telkens maar een uurtje. Jullie hebben continu de zorgen over haar.”

De Fransman knikt, hij voelt zich begrepen. Hij pakt de tweedehands televisie weer met beide armen van het aanrecht. “Mooi hè? Iemand wilde hem weggooien terwijl hij het nog gewoon doet doet,” zegt hij apetrots en weer op normaal volume. “Ja heel mooi,” lieg ik en bedenk dat hij zelfs aan het oudst en lelijkste zo nog glans weet te geven. Helaas lukt hem dit niet met zijn schoonmoeder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.