De Verpleegpoëet in het AD II

“In mijn boek wil ik het niet-meetbare laten zien, de menselijke kant.”

In het AD van gisteren staat een kort interview met mij. Anders dan vermeld in het stukje wordt het boek niet door mij alleen uitgegeven, maar in samenwerking met Hard//Hoofd. De verhalen zijn geredigeerd door hoofdredacteur Jan Postma en redacteur Bart Verbunt. De bundel is voorzien van illustraties door Marleen Krijnen en is vormgegeven door Sanne van de Goor.

Het boek “De Verpleegpoëet” is te koop tijdens mijn boeklancering, maar ook hier te bestellen.

De Verpleegpoëet in het AD II

Dit is het grootste cadeau wat ik mijn oma ooit heb gegeven

Mijn oma & ik

Afgelopen vrijdag stonden mijn oma en ik voor het eerst samen op een podium. Het leek wel een sprookje. We stonden op de planken in één van de torens van de Waag in Amsterdam. Mijn oma moest met haar nieuwe knie wel wat traptreden zien te trotseren. Het was de moeite meer dan waard.

Tijdens het druk bezochte Lost & Found stonden wij net voor de pauze geprogrammeerd. De programmering bestond uit verschillende kunstuitingen zoals fotografie, (3D) videokunst, een alternatieve datingsite, dans en poëzie. Voor dat laatste was ík uitgenodigd.

De organisatie en presentatie lag in handen van Alma Mathijsen en Julia van Mourik. Alma vroeg aan mij of het niet leuk zou zijn om mijn oma erbij te vragen. Zo kwam het dat ik na een kort verhaal over mijn werk in de thuiszorg met bijbehorend gedicht, mijn oma onder een hartverwarmend applaus het podium op vroeg.

Ze was van tevoren wel zenuwachtig, maar toen ze daar eenmaal stond was ze helemaal in haar element. Het was alsof de tijd vijfenzestig jaar heeft stil gestaan en ze weer op de planken stond met haar cabaretgroep in Indonesië. Ze vertelde een anekdote uit haar tijd als verpleegster. Over een klysma aan een jonge soldaat. Het publiek hing werkelijk aan haar lippen. Van de vertelkunst van mijn 86 jarige oma kan ik nog wat leren.

Met een nog intenser applaus dan dat ze opkwam, verliet ze het podium. Ik maakte onze sessie af met nog twee gedichten. De laatste geïnspireerd op mijn grote voorbeeld, mijn oma. Het was een ervaring om nooit te vergeten en voor altijd te blijven koesteren. Dit is denk ik het grootste cadeau wat ik mijn oma heb kunnen geven, en zij mij.