Uit een app

Uit een app

“Is hier nog iemand?”, vraag ik verbaasd aan mevrouw. “Nee, niet dat ik weet,” antwoordt ze minstens net zo verwonderd als ik ben. Toch hoor ik stappen vanuit de hal naderen en uiteindelijk treedt een klein gnoompig gestalte binnen. “Wat doe jij hier?”, vraagt mevrouw duidelijk in de war, “jij zit toch in Indonesië?” “Nee mam, ik verblijf nu toch al een paar dagen in Nederland,” zegt hij zichtbaar geërgerd. “Jos,” stelt hij zich aan mij voor. “Sander, van de thuiszorg.” Ik neem het vreemde kereltje in mij op. Hij is klein en mager, hij heeft een brilletje op en staart voortdurend naar de vloer. Ik weet niet of dit helemaal in de haak is. Hij lijkt wel gevlucht uit Parnassia, het gesticht hier een paar kilometer vandaan.

“U weet dat ik hier ben om er op toe te zien dat mijn moeder gedoucht wordt?”, vraagt hij ineens buitengewoon fel, een tikkeltje vijandig. Hij klinkt als de eerst geoogste vrucht van politici die pleiten voor meer betrokken familieleden in de zorg. Gelukkig gaat het dus toch de goede kant op met ons zorgstelsel. “Mevrouw, wilt u misschien even gaan douchen?”, vraag ik gedienstig in opdracht van haar zoon. “Wat is dit nou weer voor onzin, ik heb net gedoucht, ik zit alleen nog even in mijn badjas,” zegt ze beledigd door het voorstel. “Mam, je gaat nu douchen!”, begint haar zoon streng. “Die halfbakken behandeling van jullie werkt natuurlijk voor geen meter,” snauwt hij naar mij. “Nee, ik ga niet douchen, wat is dit voor iets belachelijks,” mevrouw kijkt paniekerig en onrustig om zich heen. “Je gaat nu douchen anders wordt je via een rechterlijke ordening gedwongen uit huis gezet. Bovendien heb je gisteren beloofd om vandaag te gaan douchen. Ik heb je verklaring op mijn telefoon opgenomen. Ik zal het wel even aan je laten horen.” Hij pakt zijn iPhone uit z’n zak en laat de opname van een gesprek tussen hun horen.

Deze nerd spant echt de kroon onder alle Apple-fanatiekelingen die ik ken. Dit kereltje komt duidelijk uit een app. Ik kan me onmogelijk voorstellen dat die arme vrouw zijn moeder is.
“Heb jij al gedoucht?”, vraag ik hem. Deze vraag overvalt hem duidelijk en hij zoekt naar woorden. “Nee,” zegt hij uiteindelijk, “maar ik kom hier voor mijn moeder. Ik kom helemaal uit Indonesië om ervoor te zorgen dat zij wordt gedoucht, want als ik dat aan dat stelletje lapzwansen van de thuiszorg moet overlaten gebeurt er helemaal niks. Weet je dat ze ook al twee weken zonder brood zit?” Hij ratelt nog even door over hoe verschrikkelijk slecht zijn moeder het heeft onder ons toezicht. Ondertussen begeleid ik hem rustig naar de badkamer. “Ik kom zelf uit de IT, maar ik heb wel de hersens om te bedenken dat je zo’n vrouw als mijn moeder kordaat moet benaderen en met lichte dwang onder de douche moet zetten. Dat zachte getrut van jullie haalt natuurlijk geen ene moer uit.” We staan nu in de badkamer waar ik meneer langzaam, maar ferm van zijn kleding ontdoe. Zijn iPhone, die hij nog steeds in zijn hand heeft, herhaalt zijn evidente bewijsvoering in de vorm van zijn moeders stem: “vandaag ga ik niet douchen, ik ga morgen wel.” Als het warme water langs zijn lijf stroomt, drukt hij de telefoon dicht tegen zich aan, alsof de plastic behuizing van zijn smartphone vlees en bloed is geworden. Zijn moeder kijkt hem vertederd aan, “zo ken ik mijn jongen weer.”

2 gedachten over “Uit een app”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.