Verkiezingsstrijd

Begin deze zomer werd mijn verjaardag gevierd. Ik werd meegenomen voor een high tea. Iedereen had het erg gezellig, er werd om mij heen druk gepraat. Ik kon het allemaal niet bijbenen en liet het grotendeels maar langs me heen gaan.

Zo zit ik nu ook in deze verkiezingsstrijd. In plaats van zo’n debat te bekijken, zou ik net zo goed Animal Planet aan kunnen zetten. Daar wordt in ieder geval niet gepretendeerd het over de inhoud te hebben.

Ik waan me in een jungle, ten prooi gegooid aan de dieren die het hardst schreeuwen. “Die mensen beslissen straks over jouw lot”, zei een buurvrouw me laatst. Mijn lot is dat ik dood ga en voor al die jochies is dat niet anders.

Ik heb altijd wel gestemd hoor. Maar nog nooit is de wereld er mooier op geworden. De momenten die kleur gaven aan mijn leven, waren toen ik mijn man ontmoette, toen mijn kinderen werden geboren, mijn kleinkinderen en mijn achterkleinkind.

Die teken je niet met een rood potlood op papier. Daar gaat heel wat anders aan vooraf. Laten ze zich daar eens op concentreren in Den Haag. Of nou ja, waar ook ter wereld eigenlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.