Wat verlang je van me?

Winkel in, winkel uit. Je achtervolgt haar, of je wacht buiten. Wat verlangt ze nou van je?

Een gedicht misschien?

Wat verlang je van me?

Verlang je van m’n handen
Dat ze de jouwe vastklampen

Van m’n voeten dat ze je volgen
Tot in het diep duister
Tot m’n adem stokt

Verlang je van m’n armen, m’n benen
M’n vingers, m’n tenen
Dat ze de jouwe zijn
Om mee te spelen

Verlang je van m’n handen
Dat ze de jouwe vastklampen
Tot ze zweten

Tot het vies klef plakkende
De jouwe pijnlijk fijngeknepen
De mijne gefrustreerd knedend in het rauwe vlees dat slechts is overgebleven

Of verlang je me liever met een touwtje rond m’n nek
Op m’n knieën bedelend voor de goden
Die allang zijn vergeten

Van mijn bestaan, mijn ledematen
Mijn herinneringen, mijn zwarte gaten
Mijn kuiltjes toen ik nog lachte en mijn tranen die nog nodig waren
Zo dacht ik, zo bad ik tot zij die het weten

Verlang je van m’n ogen ondanks duisternis de jouwe raken

Dat mijn droge lippen ooit nog speeksel zullen maken
Mijn laatst overgebleven tanden m’n mond niet zullen verlaten

Weet je nog hoe onze handen elkaar voor het eerst?
We zouden nooit meer los
Niemand hield ons in de gaten
Niemand hoorde ons als we hard
We waren alleen
Twee handen
Die nooit los
Die nooit los zouden laten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.