Zondagsrust

“Goede morgen Sander, ben je onderweg?”

Onderweg ben ik helaas niet. Sterker nog, voor mijn gevoel ben ik nog behoorlijk ver weg. Ergens tussen waken en dromen met een telefoon aan mijn oor.

“Ik lig in m’n bed.”

“Ja dat dachten we al, je staat gewoon op de lijst hoor.”

“Weet je dat zeker, wacht…. ik zal even in mijn agenda kijken (oftewel, mijn vriendin wakker maken, zonder haar weet ik niks)…

maar je zal wel gelijk hebben en jullie hebben toch iemand nodig…” Ik slaak een diepe zucht. “Sorry hoor, ik kom eraan, mijn schuld.”

Als ik me omdraai, zie ik dat mijn vriendin geen wake up call meer nodig heeft. Zodra ik ophang begint ze tegen me te schreeuwen. “Je hebt beloofd dat ik vandaag wat voor mezelf zou kunnen doen, maar blijkbaar is het een moeder niet gegund om ook maar één godvergeten dag alleen te zijn.”

Ook m’n dochtertje ligt inmiddels te krijsen. Terwijl ik mij haastig aankleed krijg ik van mijn vriendin nog wat attributen naar mijn hoofd geslingerd. Deze worden groter en raker als ik haar vertel, dat zij mij heeft gezegd dat ik vrij zou zijn vandaag.

“Ik ben godverdomme je agenda niet”, roept ze en ik kan nog net een tube tandpasta ontwijken. Ik maak me snel uit de voeten. Op de trap hoor ik nog: “O je geeft je dochter ook geeneens een kus meer, lul.” En die kleine krijst ondertussen rustig verder. Mijn zondagochtend begint goed.

Eenmaal op kantoor, zwaar gestrest, buiten adem en zonder ontbijt, zoek ik naar mijn looplijst. Als deze nergens te vinden is, besluit ik maar zonder aan de slag te gaan. Over de telefoon heb ik de eerste cliënt waar ik moet zijn toch al doorgekregen. Een uur te laat bel ik bij deze meneer aan.

“Sorry dat ik zo laat ben?”

“Hoe komt dat?”

“Miscommunicatie meneer”, lieg ik half.

“En wiens schuld is dat dan?” Ik wil zeggen ‘mijn vriendin’, maar besluit toch maar eerlijk te zijn. “Mijn schuld.”

Er valt een stilte die ik meteen aangrijp om over het lekkere weer van vandaag te beginnen. “Vandaag eindelijk een beetje zon, dat hebben we wel verdiend toch?”

“Niks mee te maken, ik ben mooi wel te laat.”

“Heeft u een afspraak dan?”

“Ja natuurlijk.”

“Waar moet u naartoe?”

“Dat gaat je geen donder aan.”

“U hoeft niet zo te schelden hoor meneer.”

“Godverdomme,” komt er meteen achteraan. Niet naar de kerk dus.

Onder het douchen van meneer, word ik weer gebeld. “Hey Sander, sorry, ik heb me een week vergist, mijn schuld. Je hoeft helemaal niet te werken. Er is al een uitzendkracht bezig met jouw route.”

Ik hang de telefoon op en kijk meneer, die inmiddels drijfnat op zijn douchestoel zit, argwanend aan. “Bent u soms al gedoucht?”, vraag ik. Maar meneer blijkt inmiddels oostindisch doof.

Als ik om 09.30 uur alweer op mijn fiets naar huis zit, weet ik niet of ik eigenlijk nog slaap of wakker ben. Ook weet ik niet of meneer nou één of twee keer is gedoucht vandaag. Ik hoop straks te ontwaken met de geur van vers gezette koffie en broodjes uit de oven. Mijn vriendin die me goedemorgen kust en mijn dochtertje die vredig tussen ons in ontwaakt. En dat ik dan op mijn gemakje opsta, om in alle rust mijn eerste warme douche van deze zondag te nemen.

4 gedachten over “Zondagsrust”

  1. Haha die sander het is ook moeilijk voor je tussen al die vrouwen. ik ben toch wel blij dat je gewent bent dat er dingen naar je hoofd gegooid worden. je weet maar nooit op kantoor. haha groetjes

    1. Alleen zijn er op kantoor gelukkig geen tubes tandpasta voorhanden. Maar ja, wel weer andere dingen die ook hard aan kunnen komen. Alleen denk ik dat niemand zo hard kan gooien als mijn vriendin, wanneer ze boos is dan hè, op mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.