Wat het verhaal van Shangqiu Kai ons kan leren over vertrouwen

Zihua blonk uit in het onderhouden van een privé militie. Hij had hiermee de macht verworven om mensen te kunnen maken of breken. Alleen al door zijn blik op iemand te rusten kon hij diens reputatie schaden of ervoor zorgen dat hij werd gepromoveerd. Twee hooggeplaatste militieleden gingen eens op reis tot voorbij de buitenwijken van hun stad en brachten de nacht door in het huisje van Shangqiu Kai: een oude en tevens arme landbouwer. Deze hoorde de twee praten over de macht en roem van Zihua, die in staat was levens te redden en te ruïneren, die de rijken arm kon maken en de armen rijk. Daarop pakte de boer wat eten voor onderweg en vertrok met een mand op zijn rug naar de stad.

Na een lange reis te voet hebben afgelegd, wandelde hij uiteindelijk voorbij de stadspoorten van Zihua. Zihua’s gevolg bestond volledig uit leden van adelijke families en waren allen gekleed in witte zijde. Toen ze Shangqiu Kai zagen – bejaard, zwak, met gedemodeerde kleren en hoed – begonnen ze hem van minachting te slaan, te porren en te duwen. De oude boer liet geen enkele verontwaardiging blijken. Uiteindelijk werden ze het spelletje moe en namen hem mee naar een hoog terras. ‘Degene die hier vanaf springt, krijgt honderd goudstukken,’ zei er één tegen de rest van het gevolg. Shangqiu Kai nam de uitdaging uiterst serieus, sprong als eerste naar beneden en landde beheerst als een vogel, zonder enige schade aan vlees of botten. Hoewel het terras veel te hoog was voor een dergelijke landing, beschouwde iedereen het als toeval en hechtte er geen bijzondere waarde aan. Om de simpele boer verder uit te dagen, vertelden ze hem dat er in een diepe inham van een bocht van de rivier parels op de bodem lagen. Shangqiu Kai dook en hij kwam tot ieders verbazing terug met enkele van deze kostbaarheden. Voor het eerst liet Zihua de oude man een voorraad vlees en zijde bezorgen.

Later was er een grote brand in een van de opslagplaatsen van Zihua. Om de oude man nog eens op de proef te stellen, beloofde hij hem een beloning gebaseerd op de hoeveelheid brokaat dat hij uit het vuur zou weten te redden. Hij ging het vuur in en kwam weer terug; geen roet kleefde aan hem, zijn lijf vertoonde geen brandwonden. Iedereen was er nu van overtuigd van Shangqiu Kai in het bezit was van de Weg. Ze verontschuldigden zich voor het feit dat ze hem voor de gek probeerden te houden en Zihua vroeg hem naar zijn geheim.

‘Ik heb helemaal geen Weg,’ zei Shangqiu Kai. ‘Ook al ga ik in mezelf op zoek, ik begrijp niet hoe ik het deed. Het enige dat ik kan vertellen, is dat toen ik twee van uw militieleden hoorden vertellen over uw macht en hoe u de rijken arm kunt maken en armen rijk, geloofde ik dat met heel mijn hart en ben ik hierheen gekomen, zonder mij aan de afstand te storen. Vervolgens heb ik alles geloofd wat jullie mij vertelden, met de enige vrees dat ik zelf niet oprecht genoeg zou zijn. Ik was me niet meer bewust van waar mijn lichaam zich bevond of wat voordeel of nadeel betekende. Mentaal was ik één en precies daardoor kon niets mij hinderen. Maar nu ik zopas aan de weet ben gekomen dat jullie mij voor de gek hielden, ben ik innerlijk vervuld van twijfels en vermoedens. Ik prijs mezelf nu gelukkig dat ik niet verdronken of verbrand ben. Innerlijk knaagt er iets aan me, ik voel me gekweld en opgejaagd! Hoe zou ik ooit nog in de buurt van water of vuur durven komen?’

Voortaan boog het gevolg van Zihua voor elke arme boer en bedelaar die ze tegen kwamen.

Toen een leerling van Confucius hierover hoorde, vertelde hij dit zijn meester. Deze zei: ‘Wist je dan niet? Wie beschikt over het totale vertrouwen, is in staat om emotief in te werken op de andere wezens. Shangqiu Kai geloofde een leugen, en toch was er niets dat hem in de weg stond. Stel je eens voor wat men zou kunnen doen als beide partijen oprecht waren!

(Vrije samenvatting van hoofdstuk twee, paragraaf zes uit De geschriften van Liezi – De Taoïstische kunst van het relativeren, vertaald en toegelicht door Jan de Meyer.)

Leven is leren vertrouwen

Als klein kind doen we alles wat onze ouders ons opdragen. We eten de gerechten die ze voor ons bereiden, we stappen met ze in de auto als ze vertrekken, we leren gedrag aan en we nemen de normen en waarden van hen over. Totdat we gaan twijfelen. Er zijn ook andere dingen die we kunnen eten, we kunnen ook thuis blijven, ons anders gaan gedragen en wat zij belangrijk vinden hoeft niet net zo belangrijk voor ons te zijn. We komen in opstand, we worden ongehoorzaam, we gaan puberen. Een bijzondere en belangrijke periode in ons leven: we maken ons los van onze ouders. Maar wat als de twijfel niet meer overgaat en alles met wantrouwen bekeken blijft worden?

Dan maken we het onszelf verdomde moeilijk. Bij elke keuze die we moeten maken gaan we ons afvragen wat het beste voor ons is. Wat het beste voor ons is, is een soort mengeling van wat we van onze ouders en onze omgeving hebben meekregen en wat we daar zelf bij bedacht hebben. Dit alles heeft geresulteerd in opvattingen en deze opvattingen bepalen ons geweten. Innerlijk zijn we net als Shangqiu Kai toen hij te horen kreeg dat hij voor de gek werd gehouden, vervuld van twijfels en vermoedens. We durven niet meer te vertrouwen op anderen, maar omdat we ook niet meer weten wie we zelf zijn, vertrouwen we onze innerlijke stem ook niet meer. Alle adviezen die we krijgen komen vanuit een veelvoud van stemmen en uiteindelijk doen we dan maar wat degene die het hardst roept. De stemmen die boven het krakeel uitkomen zijn helaas vaak degene die ons verleiden om toe te geven aan verslavingen, excessief gedrag, cynisme en allerlei uitingen die geweld doen aan jezelf en anderen.

Helaas, we zijn blijven hangen in onze puberteit. We denken misschien volwassen te zijn geworden, maar zien zelf niet in hoe we klagen en zeuren als kleine kinderen. We zijn slachtoffer geworden van de mensen om ons heen, die als een soort denkbeeldige ouders continu rond ons zwerven en ons de vrijheid benemen. We hebben onszelf gevangen gezet in ons eigen ideaalbeeld van wat vrijheid betekent. Het goede nieuws is dat we hier makkelijk aan kunnen ontsnappen: namelijk, door weer te gaan vertrouwen. Wees je net als Shangqui kai niet meer bewust van waar je lichaam zich bevind en wat voordelig dan wel nadelig is. Mentaal ben je één, dat wil zeggen dat je geen onderscheid meer maakt tussen jezelf en jouw omgeving. Je wordt niet meer in de war gebracht door een veelheid aan stemmen en twijfels, maar je vertrouwt op ingevingen, je intuïtie en wat je te goeder trouw wordt verteld. Je bent geen ongehoorzame puber meer en ook geen huilend kind. Je maakt gewoon de keuzes die nodig zijn en accepteert de consequenties volledig. Je bent volwassen en de mate waarin is enkel te meten aan de hoeveelheid vertrouwen die je toont.

Wijsheid, of deze nou uit het oosten of het westen komt, of deze nou wordt doorgegeven door verhalen of ingewikkelde denkconstructies, heeft simpelweg te maken met volwassen worden, wat niet betekent dat je het kind in jezelf de nek om moet draaien. Het gaat over de subtiele kunst van het leven, over inzicht krijgen, loslaten en leren vertrouwen.

Wil jij leren om meer vertrouwen te krijgen in jouw leven? Stuur een app of mail, dan spreken we een keer vrijblijvend af om te kijken of ik als mentor iets voor jou kan betekenen.

Sander Ritman | Eenzaamheidsdeskundige & Levensmentor
06-42 66 34 95 | sanderritman@outlook.com

Het verhaal van de gele keizer

In de eerste vijftien jaar sinds zijn troonbestijging had hij zich gedragen geweten door zijn volk. Hij leunde achterover, wentelde zich in alle geneugten des levens, maar raakte langzaam in de war van al zijn gevoelens en gedachten. De volgende vijftien jaar werd hij gekweld door zorgen over het slechte bestuur van zijn rijk. Zijn intelligentie leek afgestompt en hoe meer hij nadacht hoe minder oplossingen zich aandienden. Na vijftien jaar besloot hij zich terug te trekken in zijn huisje in het Keizerlijke hof. Daar beoefende hij het vasten van de geest en het temmen van het lichaam. Na drie maanden ongestoord te hebben geleefd, zonder zich met bestuurlijke zaken te hebben belast, kwam hij terug en was innerlijk veranderd. “Ik ben niet tot oplossingen gekomen,” zei hij tegen zijn ministers, “en ook heb ik de Weg niet gevonden. Ik heb begrepen dat je de allerhoogste Weg niet kunt vinden doormiddel van de gevoelens. Ik heb het begrepen! Ik heb het gevat! Maar ik kan het niet aan jullie vertellen.”

De volgende 28 jaar heerste er grote orde in het rijk.
(Vrije samenvatting van de eerste paragraaf, hoofdstuk twee uit: de geschriften van Liezi – de taoïstische kunst van het relativeren, vertaald en toegelicht door Jan De Meyer)

Ik vertel je dit verhaal omdat er belangrijke lessen in besloten liggen bij het omgaan met eenzaamheid. Mocht het zover zijn gekomen, dat wij ons eenzaam wanen, dan betekent dit dat het denken behoorlijk met ons aan de haal is gegaan. Onze visie op wie wij zijn is vertroebelt en onze gedachten schieten alle kanten op. Jezelf identificeren met zo een chaotisch brein is destructief voor jezelf en anderen. De enige ware remedie hiertegen is de geest tot rust te brengen en het lichaam te temmen.

Vasten van de geest

Het vasten van de geest is de geest leegmaken van alle overpeinzingen, emoties en verlangens. Wanneer de geest ‘leeg’ is, is er ruimte en die is nodig om in te kunnen bewegen. Stel jezelf een vertroebelde geest voor als een overvolle tramwagon waarin iedereen op elkaar staat gepakt. Het enige dat je kunt doen is je laten meevoeren. Stel jezelf een heldere geest voor als een leeg strand waarop je alle kanten kunt opgaan. In de tram ben jij een passagier die geen kant op kan, behalve rechtdoor. Op het strand ben jij de avonturier die kan gaan waar de wind waait.

Een drukke geest houdt in dat je druk bent in je hoofd. Continu doemen er allerlei gedachten op die je meevoeren naar duistere en schimmige oorden van het denken. Je bent continu op weg en je komt nooit aan op bestemming. Je bent nooit waar je wezen moet, maar altijd op zoek, altijd verlangend naar een plek waar je op dat moment niet bent. De tram dendert door en jij blijft zitten, opgesloten tussen al die mensen die jou niet begrijpen. Je beseft zelf niet eens, dat jij net als hen ook niet begrijpt wie jij bent.

Een rustige geest houdt zich nergens mee bezig. De wind op het strand waait je ene oor in en de andere weer uit. In de holte van je hoofd vindt het niks dan leegte. Het is je om het even welke kant je opgaat, of je sokken nat worden en of je ergens aankomt. Je voelt je volledig vrij en die vrijheid brengt een brede lach op je gezicht. Je staat open voor elke ontmoeting met wie dan ook, zelfs je grootste vijanden mogen zich nu aandienen. Je beseft dat alles een misverstand was en zal zijn, de enige waarheid ligt in de stilte die niet is vast te pakken omdat hij almaar in beweging is. De kunst is enkel ermee samen te vallen en mee te bewegen. Je bent als bamboe dat meebuigt en geen dorre tak die zich laat knakken.

Hoe dit te bereiken?

Je moet het willen zonder ernaar te verlangen
De Weg is beseffen thuis te zijn
Laat je niet verwarren door vooruitgang of achteruitgang
Het zijn slechts twee richtingen
Beide brengen je ergens en nergens
Wat vind je fijner:
De weg van huis of de weg naar huis?
Kies en ga
Bouw geen nieuwe verblijven in je geest waar het fijn vertoeven is
Het maakt je lethargisch en afhankelijk
Hecht je aan niks en aan niemand
Het maakt je kwetsbaar
Loopt het pad dood en zie je alleen maar muur om je heen
Besef dat het een open driehoek is
Je hoeft je alleen maar om te draaien

Temmen van het lichaam

Jezelf voeden met qi (chi) door het doen van ademhalingsoefeningen. Qi is de energie die door jou stroomt en die jij kan richten. Is je ademhaling kalm, dan kun je vanuit rust je energie ergens op richten en op een ontspannen manier taken volbrengen. Is je ademhaling onrustig, dan gaat je energie alle kanten op en raak je snel uitgeput. Door stil te gaan zitten en je te concentreren op je ademhaling, kun je achterhalen hoe het is gesteld met jouw energie-circulatie. Een opwindende energie huishouding kan fijn aanvoelen en je het gevoel geven dat je vleugels hebt. Vanuit deze staat kun je veel gedaan krijgen. Het gevaar is echter dat je jezelf verliest in de adrenaline rush en niet meer aanvoelt wanneer je moet stoppen. Een hoog energie-level, dat je herkent aan een snellere ademhaling en een verhoogde hartslag is op de langere termijn uitputtend. Als je jouw qi niet omlaag haalt, terug in balans brengt, zal de energie met jou aan de haal gaan in plaats van andersom. Je verliest hierdoor de controle over allerlei facetten van jouw lichaam en geest die samen eigenlijk een geheel vormen. Zo komt het ook dat jouw denken met jou aan de haal gaat. Je bent niet meer gericht aan het denken, daar waar het nodig is, maar je raakt verzonken in gedachten. Dit is hoe jouw geest zowel op korte als langere termijn vertroebelt kan raken.

Het vasten van de geest is in dit opzicht onlosmakelijk verbonden met het temmen van het lichaam. Tem je het lichaam door jouw ademhaling onder controle te brengen, dan komt jouw geest tot rust. Laat je je geest niet afdwalen en vastklampen aan alles wat los en vast zit, zowel binnen als buiten jezelf, dan ben je geconcentreerd, komt je ademhaling tot rust en tem je op deze wijze ook jouw lichaam. De gezondheidsvoordelen die komen kijken bij een harmonieuze samenwerking tussen lichaam en geest zijn onopsombaar. Het maakt simpelweg gewoon het verschil tussen gezond en ziek zijn. Al onze kwalen en ziekten vloeien immers voort uit een ‘te sterke’ of aanhoudende disbalans. Er ontstaan blokkades in het lichaam als gevolg van een onoplettende en gejaagde geest. De geest wordt ziek, depressief en voelt zich eenzaam als gevolg van een vermoeid lichaam en visa versa. Een neerwaartse spiraal is zo in gang gezet. Maar een opwaartse, voorbij de eenzaamheid, net zo goed. De keuze is aan jou.

Wil jij de eenzaamheid met wortel en al uit je leven trekken? Stuur even een app of mail, dan spreken we een keer vrijblijvend af om te kijken of ik als mentor iets voor jou kan betekenen.

Sander Ritman | Eenzaamheidsdeskundige & Levensmentor
06-42 66 34 95 | sanderritman@outlook.com

Robin

De open vlakte onthult het niets
Omhult alles
Zoals je op een verder leeg terras nooit alleen zit

Laatst vroeg iemand waarom ik alleen gekomen was
Hij zat daar met een vriend
Ik zei: we zijn allemaal alleen gekomen

Drie vriendinnen gaan naast mij zitten
Ik knijp mijn ogen dicht
Inhaleer keine wolkje van hun sigarettenrook
Neem een paar slokken groene Himalaya thee
Ze praten over sex
En zijn verdriet

De lach verplaatst zich
om het even
door het leven
Maar nu zonder Robin

Zo’n open vlakte
Daar vergaap ik me aan het onnavolgbare gefladder
En bedenk hoe statisch
Zo’n helikopter is

Wil zij wel een vriend hebben die twee keer in de week drugs gebruikt?

Het is allemaal zo fragmentarisch
Zo sta je binnen te bedenken wat je moet doen
Zo schuift buiten de zon in je gezicht
Merk je vlinders op
Veel te licht voor het waaien

Hij kreeg op één dag meer dan duizend euro aan boete’s
Terwijl hij chocolade fondue moest bezorgen
Zijn leven komt maar niet op de rit

Van haar mag hij best LSD gebruiken
Als hij er maar van leert
Alles behalve die kutcocaïne

Echt een mooi woord wil er in dit tot voor kort nog onbeschreven boekje niet opkomen

Gelukkig heeft zij nog een lijstje
Van jongens waar ze allemaal mee naar bed wil
Maar baby’s
Die wil ze toch echt
Met Robin 

We zullen doorgaan

We zullen doorgaan
We zullen rennen, springen, vallen en weer opstaan
We zullen blijven
in de tijd die voorbij ging
nu

We zullen
We zullen ze
Laten we nog een keer een goed potje zullen
Laat de rest maar lullen
Wij zullen ze

We zullen doorgaan
We zullen rennen, springen, vallen en weer
gaan zitten
We zullen niks doen
Dan doen we pas wat

Maar eerst zullen we ze nog
laten zien welke gedachten wij zullen reanimeren
laten we geboren worden wat anders gewoon bestorven bleef
en doen we alles
Wat ons is afgeleerd

We zullen doorgaan zonder door te gaan
De weg terug bewandelen om vooruit te komen
We zullen gaan, gaan, gaan
gegaan met de wind, de storm en de regen
en ook de zon zal
let maar op

We zullen
We zullen ze
Laat de rest maar zouden
wij zullen
Het was geloof ik ergens op een plek waar je het door de schoorsteen kon horen suizen
dat ver verwijderd van het dagelijkse ratelen
de zullen je nog konden bereiken
Het had niks van doen met fluisteren of zachtjes aanmoedigen
Het was het rammen achter de borstkas
die dat verdomde bloed
wat is dat toch

We zullen god
We zullen god, god, god,
God wat zullen we
We zullen rennen, en we zullen zeker vallen
en teruggaan
Ja je kan maar beter teruggaan
Straks sta je niet meer op
Wat dan?
Wat dan mijn vriend, mijn lieve vriend

Kom op, we zullen teruggaan
Of zullen we doorgaan
Moeten we zachtjes ademhalen
Moeten we zweten
Moeten we niks doen
Moeten we bewegen
Toen we het dachten te weten
Bleek er niks anders op te zitten

Oké, nog één keer dan
We zullen
We zullen ze
We zullen god en iedereen en alle wezens
Alle flora, fauna, over land en alle wereldzeeën

We zullen
We zullen dat jongetje
dat meisje
We zullen de lendenen van ons verstand omgorden
We zullen ze eruit ritsen

We zullen stil blijven staan
Op een poefje gaan zitten
Lekker mediteren
De wereld z’n gang
De gang is de wereld
We zullen alles afleren

We zullen
We zullen ze
We zullen ze een poepie van onze opgestroopte mouwen
eruit schijten wat ons samen bracht

Oké, voor de laatste keer
laat dat de eerste zijn
we zullen doorgaan

Zou je graag wekelijks een verhaal of gedicht van mij willen ontvangen? Schrijf je dan hier in voor mijn poëziebrief.




Naaktzwemmen

Vanavond gaan we naar de Vlietlanden
Met de meisjes

Ik fiets uit school met de kriebels nu al in mijn buik
De brug gaat traag en vol belofte open
Vandaag is het magisch: een stuk weg uit de weg te zien wijken

Het schip gaat volkomen aan mij voorbij
Ik vlij mij vriendelijk tegen de zomerzon die zich brandend in mijn rechter oogkas nestelt zoals een jong musje op een schutting naar het zuiden zacht haar kraaltjes in het dons laat wegzakken

Mijn hart
Te de
Te de
Te de te de te de

Hoe zullen ze eruit zien?
Het is gewoon niet te vatten
Dat beeld
Hét beeld
Het enige waar wij nu werkelijk voor leven

Ik wil het zien
Smachtend kijk ik naar het asfalt dat langzaam terugkomt
De doffe klap

Nu zie ik het
Het kind in zichzelf gevangen
Het veulen in de wei achter haar gespierde, glanzende moeder verscholen
De bomen gaan omhoog

Ja, nu zie ik het duidelijk voor me
De horizon
Het klotsende water rond onze enkels
Vanavond
Ja vanavond gaan wij tieten zien

Zou je graag wekelijks een verhaal of gedicht van mij willen ontvangen? Schrijf je dan hier in voor mijn poëziebrief.




Trekhaakdoppen

We liepen langs de geparkeerde auto’s
Zij die er nog stonden
De genieters
Met hun lak dat glanst
Het zonlicht in de vooruit en…

Moet je zien zei hij
Een peer
Ik zag het ook
Een peer, achterop een trekhaak

Schoppen
Kom op
Schop die dop
Een lekkere punter, of een hakje
Schop die dop
Kom op
Schoppen

We liepen langs van die hele dure
Porche’s, Ferrari’s, Lamborghini’s
BMW’s, Mercedes Benz
Maar ook Volkswagens, Volvo’s
Peugots en Citroëns

Kijk zei hij
Een eikel
Ik zag het ook
Een eikel achterop een trekhaak

Schoppen
Kom op
Schop die dop
Een lekkere punter, of een hakje
Schop die dop
Kom op
Schoppen

We liepen langs familiewagens
4 deurs, 5 deurs, 6 deurs, 7 deurs, 8 deurs, 9 deurs
Station, Space en Touringcars

Nou, zei hij
Moet je dit zien
Met een slot erop
Ik zag het ook
Een trekhaak met een slot erop

Schoppen
Kom op
Schop die dop
Een lekkere punter, of een hakje
Schop die dop
Kom op
Schoppen

We liepen ook langs wrakken
De lak was weg
Wieldoppen ontbraken
Nee, van die arme stumperds bleven we maar af

Nou, zei ik
Moet je deze zien
Met een tennisbal
Hij zag het ook
Een trekhaak met een tennisbal erop

Schoppen
Kom op
Schop die dop
Een lekkere punter, of een hakje
Schop die dop
Kom op
Schoppen

Na de middag kwamen we thuis
Elk een tas vol
Zelden waren we zo blij
Als na een dagje trekhaakdoppen schoppen

Zou je graag wekelijks een verhaal of gedicht van mij willen ontvangen? Schrijf je dan hier in voor mijn poëziebrief.




De voor jou met liefde poëziebrief

Elke zondagmorgen geef ik via mijn poëziebrief een verhaal of een gedicht cadeau. Gewoon simpel, overzichtelijk, direct te lezen vanuit jouw e-mailprogramma.

Veel liefs, Sander

Bekijk hier de laatste editie

Zou je graag wekelijks een verhaal en gedicht van mij ontvangen? Schrijf je dan hier in voor mijn poëziebrief.




Over zelfcompassie en bitterballen

Het is half vijf in de ochtend, ik heb nog geen oog dicht gedaan, omdat ik barst van de energie. Wat is er gebeurd? Ja, probeer dat maar eens uit te leggen. Zo tussen tien en elf uur ’s avonds had ik een ervaring van intense zelfcompassie. Het was een moment waarop van alles samenviel en ik met een overdaad aan liefde naar mezelf keek en het me vergaf dat ik die middag een portie bitterballen naar binnen had gewerkt. “Over zelfcompassie en bitterballen” verder lezen

Mijn vriend

Dit verhaal gaat over iemand waar ik misschien wel nooit helemaal afscheid van kan nemen. Ik zou diegene kunnen omschrijven aan de hand van allerlei uiterlijkheden, categorieën waarin je deze persoon zou kunnen indelen volgens afspraken die wij met elkaar hebben gemaakt of ik zou iets kunnen vertellen over het karakter dat dit mens kenschetst met behulp van terugkerende trekken en patronen die altijd waarneembaar zijn geweest voor vrienden en familie van dit individu; niks zou werkelijk ooit iets onthullen over deze gewezen vriend van mij. “Mijn vriend” verder lezen

Eenzaamheid

Whenever I’m down
I call on you my friend
A helping hand you lend
In my times of need

Dit wordt gezongen in het liedje My friend van Groove Armada. Altijd als ik het hoorde, stelde het me op de een of andere manier gerust, alsof je in gedachten altijd iemand kan bellen die aan de andere kant van de denkbeeldige lijn klaarstaat om je te helpen, om je de juiste woorden mee te geven waar je op kan vertrouwen. Maar het liedje gaat niet over de mogelijkheid om iemand te bellen, het gaat niet over de idee van ‘iemand bellen’, het gaat erover daadwerkelijk een vriend te bellen die je gerust stelt.

Groove Armada _ My Friend from Puce [̲̅♥̲̅] on Vimeo.

You say the right things
You keep me moving on
You keep me going strong

Vlak voordat ik hier uiteen wilde gaan zetten hoe ik juist niet op zoek ben naar een ‘echte vriend’ van vlees en bloed, maar naar de idee van die vriend, die uiteindelijk nergens anders te vinden is dan binnen jezelf, zoals bijvoorbeeld Jimmy Hendrix ook zingt in zijn My friend, wat hij heel toepasselijk aankondigt met de de woorden: “Y’all pass me that bottle, and let me sing you a real song,” ging mijn telefoon en was het mijn vrouw die haar verhaal kwijt wilde over haar beoordelingsgesprek op school. “Eenzaamheid” verder lezen